toggl و دیگر ابزارهای محاسبه زمان

یکی از دغدغه‌های کسانی که روی پروژه‌های مختلف کار می‌کنند یا با شرکت‌های متعدد همکاری دارند یا به طور خلاصه مشاور و فریلنسر و remote worker هستند محاسبه زمان صرف شده روی هر پروژه و برای هر شرکت است. من مدت‌ها از اکسل و کالک (معادل اکسل در مجموعه LibreOffice) برای این کار استفاده می‌کردم. هر چند این روش سنتی جوابگو بود ولی کارایی پایینی داشت و وقت زیادی از من می‌گرفت. چند ماه پیش تصمیم گرفتم فکری به حال این موضوع بکنم. پس از بررسی چندین ابزار موجود به toggl رسیدم که تبدیل به کشف با‌ارزشی شد و کار محاسبه زمان را خیلی ساده‌تر و سریع‌تر کرد.

 

تاگل یک برنامه کوچک محاسبه زمان است. به این شکل که شما هر وقت شروع به انجام کاری می‌کنی دکمه استارت اون رو می‌زنی و هر وقت که کار روی اون موضوع تمام شد دکمه پایان را می‌زنی. تاگل هم در عوض زمان صرف شده را به تفکیک روز، هفته، ماه و … و به تفکیک پروژه‌های مختلف و با آمارها و نمودارهای مختلف به تو اعلام می‌کند. تاگل مزایای خیلی زیادی دارد. یکی از مزایای مهم اون چند platform بودن اون است. تاگل روی وب (از طریق browser) کار می‌کند و برای ویندوز، اوبونتو، اندروید و پلتفرم‌های دیگه هم app مخصوص دارد. همه این appها به خوبی با هم sync هستند. من کاری را روی وب شروع می‌کردم، بعدش browser را می‌بستم و از طریق app ویندوزی می‌دیدم که چقدر از شروع اون task گذشته و می‌توانستم از آنجا stop کنم یا اینکه کامپیوترم را خاموش کنم و یک سیستم اوبونتو را روشن کنم و از آنجا این کار را کنم. وقتی هم که بیرون بودم یا جلسه‌های خارج از دفتر یا جلسات تلفنی داشتم می‌توانم از نسخه اندرویدی استفاده کنم.

 

تاگل در همه پلتفرم‌هایی که من اسم بردم خیلی عالی کار می‌کند. انعطاف پذیری خوبی دارد و خیلی خوب sync می‌شود. کنترل‌های انتخاب تاریخ و زمان اون در همه جا بدون نقص کار می‌کند. Toggl ابزار گزارش‌گیری کامل و خوبی دارد. می‌شود به راحتی و به تفکیک زمان‌های مختلف از اون گزارش گرفت. می‌شود اطلاعات را به تفکیک پروژه درخواست کرد و نمودارهای مختلفی بر اساس اون ترسیم کرد. گزارش‌ها قابلیت تهیه خروجی به pdf و csv را دارا هستند. با نسخه پولی تاگل می‌شود تیم داشت و حتی کارفرما/رییس را هم در تاگل وارد کرد تا گزارش‌ها را به صورت مستقیم ببینند. علاوه بر این می‌شود نرخ ساعتی را مشخص کرد تا علاوه بر محاسبه زمان، صدور فاکتور هم انجام بگیرد. البته من امکانات پولی تاگل را تا حالا امتحان نکرده‌ام.

toggl

تا اینجا از مزایای تاگل گفتم و اینکه خودم حدود سه ماه است که به خوبی از اون استفاده کنم. متأسفانه یکی دو روز پیش تیغ تحریم شامل حال تاگل هم شد و الان که اوایل آذر ۱۳۹۵ است تاگل از دسترس خارج شده است. نه وب آن باز می‌شود و نه appهای اون کار می‌کنند. تنها راه استفاده از اون پنهان کردن IP است که اون هم مشکلات خاص خودش را دارد. یک جایی شنیده بودم که آلمان هنوز با تحریم‌های زمان جنگ سرد و حتی قبل از اون دست و پنجه نرم می‌کند. فکر می‌کنم تحریم‌های ایران هم حالا حالاها دست از سر ما بر ندارند. پس باید کاری کرد و ابزار جایگزینی پیدا کرد.

 

RescueTime ابزار مناسبی به نظر میاد. نسخه اوبونتو هم داره. ولی نصب اون با اشکال مواجه شد. ابزار Time Doctor هم نسخه اوبونتو داره که بدون مشکل هم نصب شد ولی هم app اون و هم وب اون خیلی شلوغ و به هم ریخته است. نسخه مجانی آن هم فکر می‌کنم چنگی به دل نزند. Desk Time هم نسخه اوبونتو دارد که اتفاقاً خیلی سبک است. ظاهر تمیزتری دارد و فکر می‌کنم نسخه رایگان اون امکانات بهتری داشته باشد. انگار سادگی و سبکی اون بی دلیل هم نیست. امکان تفکیک کارها در پروژه‌ها وجود ندارد. یعنی وقتی که دارید روی پروژه خاصی کار می‌کنید نمی‌تونید task اون رو هم مشخص کنید. ابزار timecamp را امتحان کردم ولی نسخه اوبونتو اون اشکال داشت و در ماشین من کار نمی‌کرد. از timble هم نتیجه مثبتی نگرفتم. نسخه اوبونتو به زحمت نصب شد ولی آخر سر نتوانستم لاگین کنم.

 

بعضی از این ابزارها امکان itegration به خیلی از ابزارهای دیگه از جمله ابزارهای مدیریت پروژه مثل Jira را هم دارا هستند که مورد Jira به طور به‌خصوص برای من خیلی با‌ارزش است. البته بعید می‌دانم در نسخه‌های مجانی این امکانات به طور کامل وجود داشته باشد. بعید است که هر کدام از ابزارهای time tracking برای لینوکس و اوبونتو نسخه داشته باشند ولی برای ویندوز نداشته باشند. بنابراین اگر در ویندوز هم از اونها استفاده می‌کنید چندان نگران نباشید. من ابزارهایی که نیاز به پنهان کردن IP داشته‌اند را بررسی نکرده‌ام. بیشتر مواردی که در پاراگراف قبل بررسی کردم را از اینجا پیدا کردم.

 

خیلی از استارتاپ‌های ایرانی بر مبنای دو چیز ساخته شدند. یکی تحریم‌ها که باعث شده در فضای ایزوله از بقیه دنیا زندگی کنیم و دسترسی به سرویس‌های رایج دنیا نداشته باشیم پس مجبور هستیم خودمون لنگه اونها را بسازیم و دیگری گران قیمت بودن سرویس‌های خارجی به دلیل ارزش پایین پول ایرانی. این دو موضوع در مورد ابزارهای time tracking هم صادق هستند. اگر روزی تصمیم گرفتید به عنوان یک ایده استارتاپی به سراغ ابزارهای time tracking بروید سعی نکنید که همه چیز را از اول خودتان ایجاد کنید. نوشتن app برای platformهای مختلف و ایجاد اون همه سیستم گزارش گیری کار بسیار سخت و زمان بری است. اقلاً به یک تیم شش هفت نفره به مدت یک الی دو سال نیاز دارید. به جای این بهتر است به سراغ راه حل‌های open source بروید و سعی کنید تمرکزتان را فقط روی اجرای سرویس بگذارید نه روی نوشتن ابزارها.

به روز رسانی:

هیچ کدام از ابزارهایی که در متن بررسی کردم مناسب نبودند. یا پولی بودند یا نسخه مخصوص اوبونتوی اونها به خوبی کار نمی‌کرد. در خود اوبونتو یک ابزار ساده به اسم Hamster هست برای time tracking که من از این ابزار چون sync نداشت و فایل اون به طور کامل آفلاین بود استفاده نمی‌کردم. الان متوجه شدم که با یک روش جالب می‌شوند مشکل backup فایل دیتابیس اون را حل کرد. در این روش فایل دیتابیس از محل واقعی اون برداشته و به drop box منتقل می‌شود. سپس در محل فایل دیتابیس یک symlink ساخته می‌شود. به این ترتیب اطلاعات Hamster در DropBox ذخیره می‌شود نه در فایل سیستم به طور آفلاین. اینجا و اینجا را ببینید.

پیدا کردن محل کار عمومی: کتابخانه فرهنگ‌سرای رازی

نزدیک به سه ماه از اولین باری که شروع به پیدا کردن مکان‌های کار عمومی در تهران کردم می‌گذرد. اولین بار به خانه فرهنگ حر که امکان ده دقیقه کار کردن هم نداشت رفتم. بعدش به فرهنگسرای IT رفتم که دسترسی خوبی برای من داشت ولی کوچک و پر سر و صدا بود. بعد از اون با راهنمایی یک دوست عزیز فرهنگ‌سرای سرو در پارک ساعی را پیدا کردم که فضای تمرکزی خیلی خوب و نظم بالا ولی دسترسی نسبتاً بدی برای من داشت. یک روز که هدفون‌ام را همراه خودم نداشتم مشکل شدید تمرکز پیدا کردم و تصمیم گرفتم یک مکان جدید دیگر پیدا کنم. این شد که امروز به کتابخانه فرهنگ‌سرای رازی در حوالی میدان قزوین در منطقه ۱۱ شهرداری تهران رفتم.

 

این کتابخانه در بخش شمال غربی پارک رازی قرار گرفته است. قبل از اینکه به اونجا بروم نگران محلیت اونجا بودم. نزدیکی به میدان رازی (گمرک)، خیابان هلال احمر و خیابان مولوی و درصد بالاتر افراد معتاد و خیابان خواب نسبت به دیگر مناطق تهران باعث شده بود که تجربه کردن فرهنگ‌سرای رازی را چندین بار به تعویق بیندازم. اما امروز که به اونجا رفتم تا اندازه‌ای نظرم عوض شد. فضای داخلی پارک تمیز و مرتب بود. خبری از افراد فوق الذکر نبود و می‌شد نسبت به امنیت اونجا نگرانی کمتری داشت. افراد داخل سالن مطالعه مثل بقیه کتابخانه‌ها از جمله فرهنگسرای IT و فرهنگ‌سرای سرو بودند.

 

فرهنگ‌سراها و کتابخانه‌های عمومی دارای یک سری مشخصه‌های عمومی هستند که رازی هم از آن‌ها مستثنا نیست. مثل عدم امکان استفاده از تلفن و عدم امکان صحبت‌های حضوری. سالن مطالعه کتابخانه رازی هم مملو از دانشجویان و کنکوری‌هاست ولی با وجود این طیف افراد بالای ۳۰ سال را در اینجا هم می‌شود پیدا کرد. چند نکته متمایز کننده در فرهنگ‌سرای رازی دیدم که در جاهای دیگر کمتر دیده بودم. کتابخانه رازی دارای کمد وسایل برای اعضا است، گرمکن غذا دارد و سالن مطالعه آن خیلی پر نور است. سخت‌گیری آن در قیاس با کتابخانه فرهنگ‌سرای سرو خیلی کمتر است. فقط ورود افراد چک می‌شود و آن هم چندان سفت و سخت نیست. طبیعتاً به علت سخت‌گیری کمتر کمی سر و صدا در سالن مطالعه وجود دارد، رفت و آمد زیاد است و میزها دارای نوشته‌های بی‌ربط بیشتری است. یکی از نکات منفی سالن مطالعه این است که سالن به صورت یک فضای یک تیکه و به هم پیوسته است و میزها در چند ردیف به طور کامل به هم چسبیده‌اند. راجع به اینترنت آنجا سؤال نپرسیدم ولی اینترنت ایرانسل خیلی بد بود و در عوض اینترنت همراه اول مناسب بود.

 به چند عکس از فرهنگ‌سرای رازی توجه کنید و اگر تجربه مشابهی دارید با من و بقیه هم در میان بگذارید.

 

نمای بیرونی کتابخانه رازی

ردیف‌های متعدد میزهای مطالعه

صندلی‌های چسبیده به هم در سالن مطالعه کتابخانه رازی

 

به روز رسانی ۱:

در کتابخانه فرهنگ سرای رازی گهگاه صدای هواپیماهایی که می‌خواهند در فرودگاه مهر آباد فرود بیایند شنیده می‌شود.

به روز رسانی ۲:

استفاده کنندگان نهارشان را در همان سالن مطالعه سر همان میزی که مطالعه می‌کنند صرف می‌کنند. این بی نظمی یا آزادی عمل به شکل دیگری هم وجود دارد. افراد میزهایشان را با گذاشتن کتاب رزو می‌کنند. یعنی در حالی که حضور ندارند میزهای مطالعه را اشغال می‌کنند.

وقتی که کتاب‌دارها کتاب‌دار نیستند

فضای اینترنت و شبکه‌های اجتماعی عموماً یک فضای منفی و پر از ناله و شکایت است و من دوست ندارم ناله و شکایت جدیدی به او اضافه کنم ولی افسوس که بعضی چیزهایی که با اونها مواجه می‌شویم را نمی‌شود عادی تلقی کرد و از کنارشان رد شد. نمی‌دانم چرا مردم به کارشان اعتقاد ندارند و اکثر اونها فقط دنبال یک گوشه امن برای کار کردن هستند تا توی اون بخزند و فقط خودشان خوش باشند. نمی‌دانم چرا وقتی اون گوشه امن را پیدا کردند بی خیال هر چیز و هر کس دیگر می‌شوند و فقط به فکر حفظ موقعیت و منافع شخصی خودشان هستند و علاقه و اشتیاق به کار برایشان هیچ اهمیتی ندارد. نمی‌دانم چرا هزار دلیل پیدا می‌کنند تا بدی شرایط را به گردن کس دیگری بیندازند و خودشان را مسئول هیچی نمی‌دانند.

برای کار و مطالعه به بعضی از کتابخانه‌های عمومی مراجعه می‌کنم. اما می‌بینم که بعضی از کتابخانه‌ها به هیچ وجه مناسب کار تمرکزی و مطالعه نیستند. بعضی اوقات بدترین ساختمان ممکن برای ایجاد کتابخانه انتخاب شده است. ساختمانی درست سر نبش یک چهار راه یا میدان شلوغ و پر رفت و آمد. محل مخزن و سالن مطالعه هم جای مناسبی نیستند. در پارتیشن قرار دارند و صدای رفت و آمد بیرون به طور کامل داخل است. حالا بگذریم که کلی کلاس پر سر و صدا هم در نزدیکی آن برگزار می‌شود، بگذریم از اینکه امکانات رفاهی در حد بسیار پایینی قرار دارند و بگذریم از اینکه مراجعه کنندگان ساختمان (مردم معمولی) زیاد اهل رعایت سکوت نیستند و بدون توجه به اینکه در یک فضای کتابخانه‌ای و فرهنگی قرار دارند یک ریز در حال صحبت هستند.

از همه این‌ها که بگذریم از یک چیز نمی‌توانیم بگذریم. اگر این همه چیزی که از اونها گذشتیم دست ما نباشد، رفتار کتاب‌دار که دست خود کتاب‌دار است. کتاب‌دار که خودش باید به کار خودش و شرایط خودش اعتقاد داشته باشد. واقعاً کسی که از لحظه حضور در محل کارش یک بند در حال صحبت است و آن هم صحبت‌های غیر کاری را می‌توان کتاب‌دار نامید؟ به این سناریو دقت کنید.
کتاب‌دار الف در محل کارش حاضر می‌شود و شروع به صبحانه خوردن می‌کند. (صبحانه را نباید در منزل میل کرد؟ مگر کار کتاب‌دار مطالعه و شناخت کتاب‌ها و راهنمایی کردن در مورد آن‌ها نیست؟)
صبحانه که تمام می‌شود با یکی از آشنایان تماس می‌گیرد و شروع به صحبت می‌کند از بدی هوا تا برنامه تعطیلات آخر هفته و هیچ کدام این‌ها هم مربوط به کار نیستند.
کتاب‌دار ب از راه می‌رسد. او با خوشحالی ظرف غذایش را به الف نشان می‌دهد و راجع به ناهار امروز توضیح می‌دهد. بعدش راجع به ترشی و بعدش راجع به غذاهای روزهای پیش صحبت می‌کند.
صحبت‌های آن‌ها گل می‌اندازد (مثل هر روز) و وارد مباحث دیگر می‌شوند. راجع به دعوای شب پیش همسایه، مهمانی فلان فامیل و غیره شروع به صحبت می‌کنند.
و این صحبت‌ها و تلفن‌ها در تمام روزهای هفته راجع به موضوعات دیگر جریان دارد.

واقعاً این دوستان محترم ما اگر به کار کتابداری علاقه ندارند چرا وارد اون شدن؟ چون حقوق بی‌دردسری دریافت می‌کنند و مسئولیت مستقیمی ندارند؟ من به شخصه از یک کتاب‌دار با انگیزه انتظار دارم خودش را محدود به وظایف کاری نکند و خودش واقعاً کتاب‌ها را بخواند، به آن‌ها علاقمند باشد، کتاب‌ها را به طرق مختلف به آدم‌های دیگر معرفی کند، وقتی که یک مراجعه کننده دارد کتاب‌ها را به او معرفی کند. عامل ایجاد انگیزه افراد دیگر به کتاب و کار تمرکزی باشد. اما تصورات من کجا و واقعیات عینی کجا.

فکر می‌کنید تذکر و شکایت چقدر مشکل را حل کند؟ بی انگیزگی سرتاسر جامعه کاری ما خصوصاً در بخش کارمندی را پوشانده است. کتابدارها به کتاب علاقه ندارند، برنامه‌نویس‌ها حوصله ندارند خارج از شرکت روی پروژه‌های آموزشی خودشان وقت بگذارند، حسابدارها فقط آن چیزی که ۲۵ سال پیش یاد گرفته بودند را استفاده می‌کنند، پرستارها فقط عملیات روتین را بلد هستند و از مریض فراری هستند، معلم‌ها کار تدریس را به عنوان کار فرعی خود نگاه می‌کنند و… این همه فیلترهای مختلف در استخدام وجود دارد. وقتش نرسیده به انگیزه و اشتیاق کاری اهمیت بیشتری بدهیم؟

من بیشتر روزها از هدفون استفاده می‌کنم. ولی امروز که هدفونم را فراموش کرده بودم به هیچ وجه نتونستم تمرکز داشته باشم. با اینکه صبح خیلی با انگیزه و با آمادگی ذهنی روزم را شروع کردم ولی ناچار شدم خیلی زود برگردم. در هر شغلی که هستید انگیزه داشته باشید و برای اون تلاش کنید. کنج عافیت تا به کی؟

جمع کردن تیم برای یک کار ریموت

چند وقت پیش برای یک کار ریموت که قرار بود به صورت انجام پروژه‌های سفارش مشتری (outsource) باشد شروع به جمع کردن تیم کردیم. پروژه قرار نبود خیلی بزرگ باشه پس تعداد اعضای تیم هم قرار نبود خیلی زیاد باشند. با این وجود انجام این کار مثل کارهای مشابه دیگر دارای تجاربی بود که بد نیست اینجا مروری رو اونها داشته باشم.

طبق معمول این‌جور کارها اولین مشکل نامناسب بودن رزومه افراد بود. این همه در جاهای مختلف راجع به کیفیت رزومه صحبت شده و میشه ولی باز هم شکل و شمایل نامناسب رزومه‌ها و حقایق درون اونها غوغا می‌کرد. مورد داشتیم که تمام جزییات اطلاعاتی خودش از جمله کد ملی، شماره پاسپورت و آدرس دقیق منزل، نمونه امضا و… را در رزومه آورده بود در حالی که نیازی به این همه اطلاعات نبود. رزومه بعضی دوستان بیشتر لیستی بود از تکنولوژی‌های مختلف توسعه وب و توسعه نرم‌افزار و چیز زیادی راجع به پروژه‌های انجام داده شده، مسئولیت‌های محوله در شرکت‌هایی که کار کرده بودند و… را نمی‌شد از اون فهمید. از رزومه تعدادی دیگر از کاندیداها حتی نمی‌شد فهمید شهر محل سکونت آن‌ها و دانشگاهی که تحصیل کرده بودند چه بوده. در بعضی از رزومه ها هم متأسفانه می‌شد بزرگ نمایی را دید که اثر خوبی روی دریافت‌کننده رزومه ندارد.

علاوه بر بهبود رزومه توصیه می‌شود که برنامه‌نویسان ردی از خودشان در فضای آنلاین به جا بزارند که بیشتر بشود با اونها، تجارب و سلایقشون آشنا شد. همکاری در یکی تا دو تا پروژه open source، نوشتن وبلاگ، جواب دادن به سؤالات در StackOverflow و موارد مشابه کمک زیادی در این موضوع می‌کنند. مشارکت در eventها و کنفرانس‌ها و همایش‌های غیر مجازی هم با‌ ارزش است.

به خاطر صرفه جویی در زمان مصاحبه‌ها و افزایش دقت انتخاب، از هر کدام از کاندیداها خواستیم که یک نمونه برنامه برای حل یک مسأله فرضی بنویسند. این روش خروجی خوبی داشت. نمونه کدها چیزهای زیادی راجع به نویسنده خود می‌گفتند و باعث راحتی انتخاب می‌شدند. مصاحبه تلفنی هم روشی بود که باعث صرفه جویی در وقت طرفین و راحتی کار می‌شد. نیاز اجباری به ملاقات حضوری در همان ابتدای کار نبود.

یکی از نکاتی که به شخصه انتظار مشاهده آن را داشتم، تنوع بالا در رنج حقوقی بود. کاندیداها دستمزد مورد نظرشان را به صورت ساعتی اعلام کرده بودند. برای یک برنامه‌نویس متوسط وب از پیشنهاد ساعتی ۱۰ هزار تومان داشتیم تا ساعتی ۵۰ هزار تومان. این موضوع را بارها در بازار تولید نرم‌افزار ایران دیده بودم و می‌بینم و به همین خاطر انتظار مشاهده مجدد آن را داشتم. دلیل آن می‌تواند نوسانات بازار ایران باشد، نوساناتی مثل هزینه مسکن، قیمت طلا و دلار، بازار بورس و بی ثباتی اقتصادی. اما دلیلش هر چه که باشد، اثرش اصلاً خوب نیست و باعث بی نظمی شدید در بازار کار تولید نرم‌افزار می‌شود.

نکته دیگری که مشاهده اون جالب توجه بود این بود که وقتی بعضی کاندیداها متوجه می‌شدند که پای مشتری یا شرکت خارجی در میان است خود به خود کمی توقع مالی‌شان را بالا می‌بردند. این‌جور مواقع حس می‌کنم مشتری خارجی هم مثل توریست به نظر می‌رسد که قیمت همه چیز از هتل و ورودی موزه بگیر تا رستوران، برایش افزایش پیدا می‌کند. نمی‌توانم دلیل محکمی برای مخالفت با این موضوع (به شرط اینکه افرایش توقع مالی یک دفعه ای به دو برابر نرسد) پیدا کنم خصوصاً اینکه کار مرتبط با مشتری خارجی ریسک‌های خاص خودش را هم دارد. ولی به هر حال اگر بخواهیم مقصد مناسبی برای بازار جهانی outsource باشیم باید فکری به حال این موضوع هم بکنیم.

ایده‌آل یک تیم remote این است که افراد مستقل از زمان و مکان باشند. اما در یک دنیای واقعی، استقلال از زمان کار ساده‌ای نیست. در یک پروژه معمولی و در یک تیم معمولی نیاز هست که افراد بیشترین ساعت کار مشترک را با هم داشته باشند و اگر هم این مقدور نیست اقلاً ساعت کارها منظم و از قبل مشخص شده باشد. این مشکلی بود که با یکی دو تا از کاندیداها داشتیم. اونها می‌خواستند زمان کاری‌شان باز بشد و هر روز در زمانی که از قبل معلوم نیست و برای خودشان مناسب است شروع به کار کنند.

طی این فرایند یکی از کاندیداها با ما مشکل پیدا کرد. مجموعه ما به نوعی استارتاپ حساب می‌شود و این کاندیدا به همین دلیل نتوانسته بود به ما اعتماد کند. ایشان به نوعی مجموعه را دارای نقایصی دانسته و حتی کلاهبردار فرض کرده بود. به همین دلیل مطلب تندی علیه مجموعه در وبلاگش منتشر کرده بود. بهتر بود این دوست عزیز قبل از داوری، از خود ما اطلاعات بیشتری درخواست می‌کرد. و بهتر بود ما هم اطلاعات بیشتری از خودمان در وب سایت و وبلاگ می‌گذاشتیم و از قبل با شرکت در eventهای مرتبط با برنامه‌نویسان خودمان را بیشتر به جامعه برنامه‌نویسان می‌شناساندیم.

این قصه سر دراز دارد. در صورت مناسب بودن شرایط، راجع به ادامه این تجربه، خصوصاً در مورد موضوع دورکاری و تفاوت‌های فرهنگی و تایم زون هم خواهم نوشت. شما هم اگر تجربه مشابهی دارید ما را بی نصیب نگذارید.

سندرم بدیهی انگاری

یکی از دوستان یکی از مشکلات فروش در استارتاپ‌های عمدتاً فنی را مسخره کردن مشتری‌های توسط تیم فروش عنوان کرده بود. هر چند که این موضع کمی اغراق آمیز به نظر می‌رسد اما وقتی که یک برنامه‌نویس یا یک IT Man حرفه‌ای در تیم فروش یا تیم پشتیبانی کار می‌کند احتمال وقوع این اتفاق خیلی بالا می‌رود.

خیلی‌ها مثل من این موضوع را بارها به چشم دیده‌اند یا حتی خودشان این کار را کرده‌اند. حتی اگر مسخره نکرده باشند باز هم فلان موضوع برایشان اونقدر بدیهی بوده که از متوجه نشدن مشتری یا سؤالات متعدد وی خیلی زود خسته شده و از کوره در رفته‌اند. یا مثل مواردی در تیم فروش، به جای اون که روی مشکل مشتری تمرکز کنند، بیشتر روی مواردی مانور می‌دهنده که صرفاً به لحاظ فنی خیلی با‌ارزش به حساب می‌آیند.

ما مواردی داشتیم که در اون مدت قابل توجهی صرف می‌کردیم تا یک کاربر روش کار با یک صفحه را یاد بگیرد در حالی که همه چیزی که اون نیاز داشت بزرگ شدن فونت‌ها برای دیدن بهتر صفحه بود. مورد داشتیم که در جلسه فروش از اینکه مشتری فرق اینترنت و شبکه محلی (اینترانت) را خوب نمی‌نفهمد حسابی شاکی شده و طوری صحبت کرده‌ایم که بقیه رغبت به پرسیدن سوال‌های بیشتر درباره اون موضوع رو از دست داده باشند. چند بار توی بخش پشتیبانی به درخواست‌های کاربران خندیدیم؟ به احتمال زیاد عکس معروف زیر را دیده باشید که در اون نشون داده میشه بعضی اعضای تیم فنی چطور راجع به کاربران فکر می‌کنند:

programmers-none-programmers

برای کاهش این مشکلات راهکارهای مختلفی هست… من می‌خواهم به این موضوع اشاره کنم که این مشکل فقط مربوط به برنامه‌نویس‌ها نیست. تقریباً بقیه اصناف، صنایع و افراد دیگر هم به نوعی با این مشکل روبرو هستند.

تا حالا شده که به دکتر یا یک مرکز پزشکی رفته باشید و در برابر سوال‌هایی که می‌پرسید حس کنید که طرف مقابل یک‌جور به‌خصوصی به شما نگاه می‌کند؟ این نوع نگاه براتون آشنا نیست؟ درست حدس زدید اونها هم از ناآگاهی شدید ما به ستوه آمده‌اند! اگر به یک بیمارستان مراجعه کرده باشید و با یک پرستار هم صحبت شده باشید احتمال این هست که اون پرستار از اینکه شما نمی‌دونید اسکالپ چی هست و دگزا به روش IM تزریق می‌شه یا به روش دیگه حسابی تعجب کند (همون تعجب آشنا!).

بعضی وقتا راننده تاکسی‌ها همین‌طور هستند. برای بعضی از اونها عجیبه که شما نمی‌دونید چند ساله که اکثر بخش‌های خیابان ولیعصر یک‌طرفه شده. اگر از راننده یک خط به‌خصوص بپرسید که چرا مسیر اونها از فلان اتوبان نیست (در حالی که مثلاً اونجا خروجی به اتوبان مورد نظر وجود نداره) حتی ممکنه باعث عصبانیت اون هم بشید.

اگر خوب فکر کنید می‌بینید که این مدل برخوردها را در خیلی جاهای دیگه هم دیده و می‌بینید. ما (برنامه‌نویس‌ها) تنها نیستیم!

درسته که این سندرم در خیلی جاها وجود داره ولی این دلیل نمیشه که به عنوان مخاطب تجربه خوشایندی از اون داشته باشیم. افراد دوست ندارند که به علت عدم تخصص در اطلاعات خاص حوزه کاری ما مورد تمسخر قرار بگیرند. در هر حوزه کاری که قرار داریم باید سعی کنیم خودمان را جای طرف مقابل قرار بدیم و به اون حق بدیم که چون اطلاعاتش به اندازه ما نیست گیج شود و سؤالات متعدد بپرسد. هر کسی توی کار خودش ماهر است و در بقیه کارهای دنیا ناشی به حساب میاد. به ناشی‌ها احترام بزاریم و سعی کنیم با آرامش از دیدگاه خودشان برایشان توضیح بدیم.

بررسی فریمورک‌های توسعه وب

بررسی و مقایسه فریمورک‌های مختلف توسعه وب و پلتفرم‌های توسعه نرم‌افزار تبدیل به یکی از فعالیت‌های همیشگی من شده. فریمورک‌های مختلفی مثل ASP.NET MVC و Rails و Django و MEAN (Node.js) را بر اساس معیارهای مختلف مثل سرعت یادگیری، سرعت توسعه، سرعت اجرا، Reusablity، امکان توسعه در دسکتاپ‌های غیر ویندوزی، بازار کار، Batteryها، Startup Friendly بودن و چیزای دیگه مقایسه می‌کنم. انصافاً هم بررسی راحتی نیست. خصوصاً اگر تجربه کار با تک تک اونها را نداشته باشید. هر کدام از این فریمورک‌ها برای شرایط به‌خصوصی مناسب هستند.Rails بازار کار خوبی در خارج ایران دارد، یادگیری و استفاده از اون راحت است و معماری اون شباهت زیادی به ASP.NET MVC دارد. Startup Friendly است و خیلی سریع می‌شود باهاش MVP (حداقل محصول) تولید کرد. ریلز جامعه کاربری پویا و Battery های فراوانی داره. ولی در عوض سرعت اجرای پایینی دارد و به همین دلیل در کاربردهایی که سرعت مهم است مناسب نیست. در این‌طور موارد بعضاً با Node.js جایگزین می‌شود. برنامه‌نویس‌های ریلز در ایران خیلی کم پیدا می‌شوند و بر خلاف C# و Python و JavaScript که با یادگیری یک زبان میشه چند کار دیگه هم انجام داد (مثل توسعه نرم‌‌افزارهای desktop یا توسعه Front End)، با روبی فقط میشه یک کار انجام داد و اون هم توسعه وب است.
Django ماهیتاً تفاوت زیادی با Rails و ASP.NET MVC نداره ولی دو تا چیز مفید توی جانگو هست که توی اون دو تای دیگه نیست. بخش Admin جانگو در applicationهای وبی که بخش ادمین دارند (بیشتر پروژه‌های وبی سفارش مشتری) کار راه بندازه و صرفه‌جویی زمانی خوبی خصوصاً در اول پروژه ایجاد می‌کنه چون نیاز به پیاده‌سازی CRUDهای تکراری رو از بین می‌بره. جانگو یک امکان خوب دیگه هم برای صرفه‌جویی زمانی در طول پروژه‌های مختلف داره. اسم این امکان خوب، app است. هر پروژه در جانگو به چند app تقسیم می‌شود. App ها می‌توانند در پروژه‌های مختلف استفاده بشوند بدون آنکه وابستگی کدی خیلی زیادی داشته باشند. مثلاً شما می‌تونید یک app برای ticketing یا accounting داشته باشین و اونو برای چند پروژه دیگه هم به عینه استفاده کنید بدون آنکه مجبور به کپی کد از یک پروژه به پروژه دیگه و داشتن چندین نسخه از یک کد بشوید. بدی جانگو اینه که بازار کار خیلی کوچک‌تری از Rails و ASP.NET داره و خیلی کمتر شناخته شده است. یادگیری اون هم نسبت به Rails سخت‌تر است.

ASP.NET MVC در ایران و خارج از ایران رواج زیادی داره. برنامه‌نویس‌هاش رو خیلی راحت میشه پیدا کرد. بازار کار خوبی داره. در محیط‌های Enterprise مقبول‌تره، پشتیبانی از دیتابیس‌های خیلی زیادی رو داره، و پشت اون زبان چند منظوره و به روز C# قرار داره. ولی هنوز چندان Cross Platform نیست. جامعه کاربری آن پویایی جامعه کاربری Rails یا Nodes.js رو نداره. و تازه چند ماهه که میشه روی دسکتاپ لینوکسی باهاش کار کرد. Batteryهای اون کمتره و در دنیای Open Source محبوبیت کمتری داره.

راجع به Node.js نمی‌تونم چیز زیادی بگم چون تجربه کمی از اون دارم، به شدت در حال توسعه و تغییره و دنیای وسیعی هم داره. Node.js خودش فریمورک توسعه وب نیست بلکه چیزهایی مثل MEAN فریمورک هستند. سرعت اجرای Node.js خیلی بالاست. موضوع روزه و خیلی خوش رزومه‌است. زبان برنامه‌نویسی اون در front end هم کاربرد داره و افراد زیادی از قبل با اون آشنا هستند. اما مشکلش اینه که هنوز در حال توسعه و تغییره، گویا با دیتابیس‌های متعارف Relational رابطه خوبی نداره و علاوه بر این درست در نقطه مقابل Rails شما مجبور هستید برای انجام هر کاری اونو به طور کامل تعریف کنید و جزییاتش رو مشخص کنید تا قابل استفاده باشه.

هر چقدر که فریمورک‌ها را بیشتر بررسی می‌کنم بیشتر به این نتیجه می‌رسم که یک تیم توسعه خوب نباید خودش رو محدود به یک فریمورک به‌خصوص بکنه. بلکه باید با چند تا از اونها آشنایی و تجربه کافی داشته باشه و در هر پروژه‌ای متناسب شرایط اون پروژه از فریمورک مناسب اون کار استفاده کنه. مثلاً اگه یک جا سرعت خیلی مهمه از Node استفاده کنه، اگه یک جا سرعت توسعه مهمه سراغ Rails بره و اگر آماده بودن CRUD یک سری اطلاعات براش مهمه سراغ جنگو بره.

شرکت‌های اجتماعی و شرکت‌های غیر اجتماعی

در طول دوران کاری با شرکت‌ها و تیم‌های مختلف IT کار کرده‌ام و این تنوع کاری به من این شانس را داده که بتونم شرکت‌ها را از لحاظ اجتماعی بودن یا نبودنشون با هم مقایسه کنم. تجربه کار در شرکت‌هایی را داشتم که افرادش خارج از شرکت هم با هم تعامل اجتماعی گسترده‌ای داشتن و در شرکت‌هایی هم کار کردم که ارتباطات افرادش فقط منحصر به محیط کاری بوده و اون هم خیلی محدود و صرفاً مختص به موارد کاری.

 

در ایران در خیلی از مجموعه‌های پر جمعیت که معمولاً سوابق افراد بالاست و مدت خیلی زیادی (بیش از ۵ سال) با هم همکار هستند فعالیت‌های غیر کاری قابل توجهی وجود داره. از باشگاه‌های ورزشی و فوتبال و سینِما بگیر تا مسافرت‌های تفریحی و رویدادهای مذهبی مثل مراسم افطاری و تاسوعا و عاشورا. حتی خیلی وقت‌ها از دل این دورهمی‌ها رفت و آمدهای خانوادگی جداگانه هم شکل می‌گیرد. ولی شرکت‌هایIT به استثنای چند شرکت پر جمعیت بانکی و یکی دو شرکت بزرگ تولید کننده نرم‌افزارهای مالی و اداری و بعضی ISPها، عموماً زیر ۲۰ نفر هستند و معمولاً افراد مدت زیادی با هم همکار نیستند. در پست‌های مرتبط با برنامه‌نویسی ماندگاری افراد بین یک تا سه سال است. خود شرکت‌ها هم بلوغ سازمانی مناسبی ندارند و اکثراً تازه تاسیس هستند و حداکثر ۱۵ سال سابقه فعالیت دارند. به همین دلیل فعالیت‌های خارج از شرکت در این مجموعه‌ها خیلی ضعیف‌تر عمل می‌کند و بعضی وقت‌ها اصلاً وجود ندارد.

 

بعضی از شرکت‌ها علاقه چندانی به رونق دادن به روابط اجتماعی کارکنان ندارند و نگران حواشی ایجاد شده یا خارج شدن کنترل شرکت از دستشون هستند. بعضی از اون‌ها حتی عملاً در خلاف این جهت حرکت می‌کنند و تعمداً دنبال کاهش روابط افراد در داخل و خارج از شرکت هستند. این موضوع ممکنه با تغییر آرایش تیم‌ها، چیدمان میزها و محدود کردن فضای استراحت و ناهار افراد انجام بشه.

 

به هر حال با وجود مخالفت‌های این چنینی، انسان موجودی اجتماعی است و کارکنان شرکت‌های IT و توسعه دهنده‌ها هم به رغم توانایی کار در محیط‌های ایزوله خارج از این موضوع حساب نمی‌شن. اونها (ماها) هم نیاز به ارتباط با همکاران چه در محیط شرکت و چه در خارج از محیط کار هستند. نبود یا کمبود این روابط ممکنه شرکت‌ها رو از حواشی کاری دور کنه و تمرکز کاری رو بیشتر کنه ولی باعث خشکی و سردی محیط هم میشه.

 

من خیلی وقت‌ها مطالبی در مورد remote working می‌خونم که در اونها تأکید شده تیم‌های دورکار باید فکری به حال فرهنگ شرکتی بکنند چون از هم دور هستند و مثل یک شرکت معمولی نمی‌تونن زمان ناهار یا برداشتن آب از آب سرد کن با هم بیشتر آشنا بشن و روابط‌شون توسعه پیدا کنه. حالا این موضوع را مقایسه کنید با شرکت‌هایی که به خاطر ترس از اتلاف وقت بیش از اندازه کارکنان و سو استفاده احتمالی اونها تعمداً با وضع یک سری قوانین و تحمیل یک سری رفتارها سعی دارند زمان در تماس بودن کارکنان با همدیگه رو کاهش بدن و عملاً مانع تشکیل فرهنگ شرکتی بشن.

 

عکس: مانی لطفی زاده، منبع: سایت رنگیتر
عکس: مانی لطفی زاده، منبع: سایت رنگیتر

مطلقاً قبول دارم که خیلی از کارکنان همیشه دنبال راهی برای سرگرم شدن و صحبت کردن به جای کار کردن هستند. قبول دارم که بعضی از کارکنان ذاتاً حاشیه دوست هستند و دوست دارند حاشیه درست کنند. اما قبول ندارم که وجود چنین گرایشاتی باعث بشه که کل موضوع رو نادیده بگیریم و بخواهیم مانع هر جور روابط اجتماعی بشیم. باید راهی پیدا کرد که جلوی زیاده روی‌ها رو بگیره ولی محدودیت بیش از حد هم ایجاد نکنه. راهی که در اون نه سیخ بسوزه نه کباب.

 

یکی از دوستان تعریف می‌کرد که در شرکتی کار می‌کرده که حواشی بیش از حد به وجود آمده بین کارکنان شرکت باعث بروز یک‌جور فضای قهر و آشتی در شرکت شده بوده در حدی که مدیر قسمت با کارمند زیر مجموعه‌اش مستقیم صحبت نمی‌کرده و از کس دیگه‌ای می‌خواسته که درخواستش را به کارکند مربوط اعلام کند.

 

مدیر شرکتی خاطره بدی دارد از حواشی روابط بین افراد یک تیم کوچک زیر ۱۰ نفره. در یک دوره‌ای روابط افراد تیم به حدی متزلزل می‌شود که بعضی کارمندان به یک‌باره از حضور در شرکت خودداری می‌کنند و اعلام می‌کنند تا زمانی که فلان کارمند دیگر هنوز در آن شرکت کار می‌کند دیگر به شرکت نمی‌آیند.

 

من خودم چند سال پیش در شرکتی کار می‌کردم که مشکلات مدیریتی و فنی زیادی داشت ولی توی موضوع روابط اجتماعی خیلی موفق عمل می‌کرد. بچه‌های شرکت از صبح تا عصر با هم در شرکت بودند، وقتی که کار تعطیل می‌شد با هم زمین فوتبال اجاره می‌کردند و تا شب فوتبال بازی می‌کردند. روابط کارکنان به همین نزدیک بود و به همین دلیل گهگاه در امور زندگی خارج از شرکت هم با هم همکاری داشتند.

 

سابقه حضور در شرکت دیگه‌ای هم دارم که بعضی کارکناش با وجود اون که چند سال است که دیگر کارمند شرکت حساب نمی‌شوند باز هم با هم در ارتباط هستند و در دور همی‌ها فضای بیرون شرکت حضور دارند. یک شرکت کوچک زیر ۲۰ نفر که همگی با هم ناهار می‌خورند، بیرون از فضای کاری شرکت به دیدن هم می‌روند و کم بیش شبیه به یک خانواده شده‌اند.

 

یک سری موضوعاتی هست که در روابط اجتماعی کارکنان تأثیر زیادی دارد. جامعه ایرانی ذاتاً جامعه‌ای بسته و محافظه کار است، محدودیت در روابط زن و مرد، اختلاف طبقاتی گسترده، قومیت گرایی، رفتار شبه نژاد پرستی و بعضاً گرایشات سیاسی متضاد هم مزید بر علت است. شما هر جمعی را که این موارد توی اونها کم‌رنگ باشه رو مشاهده کنید می‌بینید که روابط نزدیک‌تری بین افراد اون هست. مثلاً جمع‌های تماماً زنانه یا جمع‌های تماماً مردانه روابط راحت‌تری با هم دارند، همشهری زودتر با هم دوست می‌شوند، طرف داران یک منش سیاسی به‌خصوص هوای همدیگر را بیشتر دارند و افرادی که همگی مال جنوب شهر یا شمال شهر هستند با هم راحت‌تر هستند.

 

تجربه شما از روابط اجتماعی بین کارکنان شرکت‌ها چیست؟ از سردی، گرمی یا حواشی و منافع اون تجربه خاصی دارید؟ روابط نزدیک را می‌پسندید یا برخوردهای رسمی و کم حاشیه را؟

ترافیک تهران و…

ترافیک تهران سال به سال بیشتر می‌شود و راه‌های فرار از آن هر سال تنگ‌تر می‌شود. با وجود آنکه هر از چند گاهی خط جدید مترو، تونل جدید، پل جدید یا اتوبان جدید ساخته می‌شود ولی در مجموع به جای کاهش ترافیک شاهد افزایش اون هستیم. انگار که هر وقت ظرفیت جدیدی به این شهر اضافه می‌شه با فاصله خیلی کوتاهی ظرفیت پر می‌شه و تازه از قبل هم شلوغ‌تر می‌شه.

مردم نسبت به سال‌های قبلی خیلی بیشتر از ماشین شخصی استفاده می‌کنند و تمرکز بالای سیاسی، تجاری، صنعتی، بیمارستانی و دانشگاهی تهران هر سال افراد بیشتری را تشویق به مهاجرت می‌کنه، توسعه خیلی کند حمل و نقل عمومی هم مزید بر علت شده و باعث شده خیابان‌ها و اتوبان‌های تهران لبریز از ماشین شده و به حالت قفل برسند.

ترافیک در روزهای سرد سال یعنی پاییز و زمستان خیلی بیشتر از بهار و تابستان است. یک وقت‌های به‌خصوصی مثل مهر یا اسفند که عملاً قفل می‌شود. در وقتی مثل آبان‌ماه ۱۳۹۵ عبور از یک مسیر ۱۵ کیلومتری (مثل انقلاب تا سعادت آباد یا پونک تا هفت تیر) در زمان غروب، به طور میانگین یک ساعت و ده دقیقه زمان می‌بلعد. مسیری که در یک روز کم ترافیک تابستانی ۲۵ دقیقه وقت می‌خواهد. زمان تلف شده در ترافیک چنین مسیری گاهی به یک ساعت و چهل دقیقه هم می‌رسد.

از آنجا که بیشتر مردم در اوج ترافیک صبح گاهی به محل کارشان می‌روند و در اوج ترافیک عصر هم بر می‌گردند، میانگین زمان رفت و برگشت در مسیرهای معمول داخل تهران بیش از دو ساعت و گاهی اوقات تا سه ساعت هم می‌رسد. حالا برای نجات این زمان مفید راهی هست؟ آیا ترافیک قابل عادت کردن هست؟ گیرم که پشت فرمان سری به تلگرام
زدیم و چند تا پادکست یا آهنگ هم گوش دادیم ولی وقتی که به مقصد رسیدیم احساس خستگی نداریم؟ احساس نمی‌کنیم که ضرر زمانی خیلی بزرگی کرده‌ایم؟ نبود جای پارک و طرح‌های ترافیک و زوج یا فرد را هم اضافه کنید تا بفهمید رفت و برگشت بین خانه و محل کار چقدر زجر آور است.

سال‌هاست که در تهران از یک راه حل جایگزین برای غلبه بر مشکل ترافیک، نبود جای پارک، طرح ترافیک، طرح زوج یا فرد و حمل و نقل عمومی ضعیف استفاده می‌شود. این راه حل راه ساده‌ای نیست و توسط هر کسی قابل استفاده نیست. خطرات زیادی دارد و منتقدان اون خیلی زیاد هستند. استفاده کنندگان از این راه حل همیشه به چشم افراد خلاف قانون و آدم‌های کوچه خیابانی دیده می‌شوند. ولی وقتی راه دیگری نیست چه باید کرد؟

اسم این راه حل موتور سیلکت است. وسیله‌ای خطرناک و پر تصادف که نه حفاظتی در برابر گرما دارد نه حفاظتی در برابر سرما. اما در عوض یک مزیت عالی دارد و آن هم این است که کوچک است و از مسیرهای مختلف توانایی حرکت دارد. البته مزیت دیگری هم دارد آن هم ارزانی هشتاد درصدی نسبت به خودروهای بازار است. مزیت اول آنقدر
با‌ارزش است که بعضی مردم را تشویق به خرید موتور سیلکت هم قیمت ماشین می‌کند.

آیا می‌دانستید تعداد تقریبی ماشین‌ها و موتور سیکلت‌های تهران تقریباً با هم برابر است و از هر کدام سه تا چهار میلیون دستگاه در تهران وجود دارد؟

اگر روزی تصمیم گرفتید موتور سوار شوید قانون را رعایت کنید، خلاف جهت حرکت نکنید، چراغ قرمز رو رد نکنید، توی پیاده رو نرید، الکی گاز ندید، لای ماشین‌ها مارپیچ نرید، موتور نازنین‌تون را همیشه از لحاظ فنی سالم نگه دارید و همیشه کلاه ایمنی و لباس مناسب به تن داشته باشید.

اگر هم از ماشین استفاده می‌کنید حواستون به موتوری‌ها باشه. موتور وسیله کوچیکی است و بعضی وقت‌ها به سختی دیده می‌شه. تعادلش زود به هم می‌خوره و ترمز گرفتنش سخته. موتور سوار ها خیلی آسیب‌پذیر هستند چون حفاظی در طرفین اونها وجود نداره.

فراموش نکنید که همه موتوری‌ها خلاف قانون و بی‌ادب نیستند. کم نیستند موتوری‌های مؤدب و اهل رعایتی که قبل از خط عابر پیاده توقف کامل می‌کنند تا مردم بدون ترس و نگرانی با خیال راحت از عرض خیابان عبور کنند.

motor-savin
motor-savin

مطالب دو سایت hassas-computer.com وpedal.ir مرتبط با موتور هستند و خواندن اونها مفید است.

سایت bazreza.com اقدام به فروش اینترنتی موتور می‌کند ولی قبل از خرید حتماً راجع به اون تحقیق کنید.

بعد از خرید موتور و قبل از صدور سند باید اقدام به تهیه بیمه کنید. تصور عمومی اینه که بیمه موتور در شرکت‌های مختلف تفاوت زیادی با هم داره. ولی این‌طور نیست. قیمت بیمه برای یک موتور ۱۲۵ سی سی بین ۲۷۳ تا ۲۸۵ در بیمه‌های مختلف است (ابتدای آبان ۱۳۹۵). البته بعضی بیمه‌ها مثل بیمه رازی با موتور سر و کار بیشتری دارند.

پیدا کردن محل کار عمومی: کتابخانه فرهنگسرای سرو

در ادامه جستجو برای پیدا کردن co-working space مناسب در تهران این بار به کتابخانه سرو در ضلع شمالی پارک ساعی رفتم. فضایی که تا قبل از این از اون بیشتر استفاده می‌کردم، کتابخانه فرهنگسرای IT است که متأسفانه به علت سر و صدای خیلی زیاد کلاس‌های آموزشی طبقه دوم و مهدکودک طبقه اول بعضی وقتا کار کردن در اون سخت میشه.

کتابخانه سرو بخشی از فرهنگسرای سرو واقع در منطقه ۶ شهرداری تهران و در ضلع شمالی پارک ساعی واقع شده و عملاً با فضای پارک ساعی که پارک خلوتی حساب میشه یکی هستش. کتابخانه دارای سه سالن مطالعه برای مردان است که روی هم حدود بیش از ۵۰ میز و ۱۰۰ نفر ظرفیت داره. به علت ساختار خاص پارک ساعی فعالیت‌های کتابخانه از بقیه فرهنگسرا جداست و کارهایی که در خود فرهنگسرا انجام میشه مزاحمتی برای کتابخانه ایجاد نمی‌کنه. به همین علت سالن مطالعه فضای ساکت، آرام و تمرکزی خیلی خوبی داره. از اونجا که سالن مطالعه فقط برای مطالعه در نظر گرفته شده و کارش از مخزن و فعالیت‌های کتابداری جداست هیچ نوع رفت و آمد اضافه‌ای هم به اون وجود نداره.

سالن مطالعه چشم انداز خوبی به فضای پارک ساعی داره و برای استراحت خیلی راحت میشه از فضای پارک استفاده کرد. یک کافی شاپ هم همونجا هست که برای خوردن قهوه و گذاشتن قرارهای کاری می‌تونه استفاده داشته باشه. نکته جالب سالن مطالعه اینه که یک فضای هر چند خیلی کوچک هم برای صرف ناهار در اون وجود داره که در روزهای سرد و بارانی نعمت بزرگی حساب میشه. ناگفته نمونه که در اونجا اینترنت ایرانسل هم خیلی خوب آنتن میده.

گفتم که کتابخانه سرو دارای فضای تمرکزی خیلی خوبیه ولی همین موضوع از یک زاویه دیگه باعث مشکل میشه. صحبت با تلفن در اونجا خیلی سخته. چون داخل سالن مطالعه نمیشه از تلفن استفاده کرد و برای بیرون اومدن باید از چند راه پله و راهرو رد بشی که باعث سختی کار میشه.

مشکل بعدی مربوط میشه به وضعیت صندلی‌ها. با اینکه بیشتر صندلی‌ها سالم هستند ولی چون تماماً چوبی هستند و از این هیچ نوع فومی در اونها استفاده نشده نشستن طولانی مدت روی اونها خیلی خسته‌کننده است.

مشکل سوم مربوط میشه به رفت و آمد. خیابان ولیعصر چند سالی هست که یک‌طرفه شده. از جنوب به شمال ماشین سواری می‌تونه بره ولی از شمال به جنوب فقط اتوبوس رو است. اتوبوس‌های شمال به جنوب خیلی دیر به دیر میان. گاهی اوقات باید ۱۵ دقیقه توی ایستگاه باشید تا اتوبوس بیاد تازه اون هم بیشتر وقتا پره و امکان سوار شدن نیست. این‌جور وقتاس که مجبورید به سمت خیابان وزرا پیاده روی کنید و از اونجا راهی به میدان آرژانتین یا میدان هفت تیر پیدا کنید.

پ.ن.۱: از دوست خوبم نوید کاشانی بابت معرفی این کتابخانه تشکر می‌کنم.

پ.ن.۲: از طریق جستجوی انگلیسی در سایت‌های خارجی با یک مرکز co working space در تهران آشنا شدم به اسم npsncenter که به علت دوری از مکان فعلی خیلی پیگیری نکردم. آدرس اونها حدود سید خندان هستش. ممکنه برای اونهایی که نزدیک حساب میشه مفید باشه.

پ.ن. ۳: فینوا یکی از مراکزی هستش که توی لیست بررسی من قرار دارند ولی علی الظاهر ظرفیتش تکمیل است.

فهرست مطالب سری «پیدا کردن محل کار عمومی»:

در انتها به عکس‌هایی از کتابخانه فرهنگ‌سرای سرو توجه کنید:

img_20161018_132848 img_20161018_132859 img_20161018_133218 img_20161018_134906 img_20161018_134940 img_20161018_135627 img_20161018_135721 img_20161018_135736

پیدا کردن محل کار عمومی: فرهنگسرای IT

در ادامه جستجو برای پیدا کردن مکان کار عمومی (co-working space) مناسب این بار به فرهنگسرای IT در منطقه ۱۱ تهران تقاطع خیابان کارگر جنوبی و خیابان جمهوری رفتم.فرهنگسرای IT یک ساختمان ۴ طبقه متشکل از آمفی تئاتر، بخش‌های اداری، چند کلاس برای برگزاری دوره‌های مرتبط با IT، کتابخانه و یک سری کاربری‌های دیگر است. بخشی که بشه از اون به عنوان فضای کاری عمومی استفاده کرده کتابخانه است. در مخزن کتابخانه سه میز بزرگ برای مطالعه وجود دارد. این میزها دسترسی خوبی به پریز برق دارند و تعداد و کیفیت صندلی‌ها مناسب است.

کتابخانه IT تقریباً اختصاصی IT است و پر است از کتاب‌های مرتبط با کامپیوتر، IT، برنامه‌نویسی و… کتابخانه دارای وای فای عمومی است که به عنوان اینترنت ذخیره می‌تواند مفید باشد. برخورد مسئولین کتابخانه خوب است و بخش مطالعه معمولاً دو یا چند مراجعه کننده دارد که بیشتر اوقات مشغول کار با لپ تاپ شان هستند. امنیت کتابخانه قابل قبول است. بیشتر اوقات می‌شود لپ تاپ را گذاشت و بیرون رفت.

اصلی‌ترین معضل کتابخانه IT همان معضل همیشگی تهران یعنی سر و صدای خیلی زیاد محیطی است. سر و صدای کتابخانه سه منشاء دارد. اول سر و صدای مراجعه کنندگان به کلاس‌های IT و مهدکودک طبقه پایین است. اکثر مراجعه کنندگان به کلاس‌های IT در سن کمتر از ۱۵ سال قرار دارند و خیلی‌ها هم با مادرهایشان مراجعه می‌کنند. پس طبیعتاً سر و صدای رفت و آمدی خیلی زیادی وجود دارد. چون نیمی از دیوارهای کتابخانه به شکل پارتیشن است این مشکل خیلی شدید است. منشاء بعدی سر و صدا مربوط است به فعالیت‌های خود کتابخانه که شامل مراجعین و تلفن‌های مسئولین کتابخانه است. البته این سر و صدا در برابر بقیه سر و صدا ها واقعاً کم است. منشاء سوم سر و صدا که خیلی هم قابل تحمل نیست سر و صدای چهارراه کارگر جمهوری است. چهارراهی که فرهنگسرا دقیقاً در نبش اون قرار گرفته. پنجره‌های دو جداره و درخت‌های مقابل فرهنگسرا مقدار کمی از این سر و صدا را می‌گیرند ولی به هر حال باز هم به هم زننده آرامش و تمرکز است خصوصاً غروب‌ها که ترافیک زیاد می‌شود.

دسترسی فرهنگسرای IT خوب است و با یک پیاده روی ده دقیقه‌ای از میدان انقلاب میشه به اون رسید. مراکز خدماتی نزدیک به اون از جمله رستوران‌ها و مراکز تهیه غذا هم خوب است. اگر استفاده کننده تمام وقت از فرهنگسرای IT باشید می‌توانید از وجود سرویس بهداشتی نسبتاً مناسب و مکان خلوت برای صرف ناهار (راهروی کم رفت و آمد) خوشحال باشید.

در مجموع فرهنگسرای IT خیلی بهتر از خانه فرهنگ حر است خصوصاً اگر تحمل هدفون تمام وقت برای حذف سر و صدای محیطی را داشته باشید. ساعت کار کتابخانه ۸ صبح الی ۶ بعد از ظهر از شنبه تا چهارشنبه و ۸ صبح الی ۲ بعد از ظهر در روزهای پنج شنبه است. در ادامه به چند عکس از کتابخانه و فرهنگسرای IT توجه کنید.

فهرست مطالب سری «پیدا کردن محل کار عمومی»:

farhang-sara-it-1 farhang-sara-it-2 farhang-sara-it-4 farhang-sara-it-3 farhang-sara-it-5 farhang-sara-it-6