مهاجرت‌های بی‌پایان

سال دوم سوم دانشگاه که بودم مطمئن بودم که خیلی از بچه‌های دانشگاه بعد از تحصیلات ایران نخواهند ماند. چند سال بعد موج مهاجرت را به وضوح دیدم. خیلی از دوستان دانشگاه بعد از اتمام کارشناسی یا کارشناسی ارشد برای ادامه تحصیل، کار یا زندگی دست به مهاجرت زده بودند. مهاجرت کردن نه این که چیز بدی باشد اما آدم دلش می‌گیرد وقتی می‌بیند خیلی از کسانی که می‌شناخت از اینجا رفته‌اند. شاید با ماندن آنها اوضاع بهتری می‌داشتیم. از دست دادن آن همه آدم تحصیل کرده و به قولی نخبه ضرر کمی نیست.

آن زمان فکر سن مهاجرت بین ۲۲ (فارغ التحصیلی) تا ۲۶ یا ۲۷ بود. بعد از سربازی و شروع رسمی کار و زندگی فکر می‌کردم آنها که رفته‌اند که رفته‌اند ولی هنوز تعدادی مانده‌اند و نخواهند رفت. ولی اشتباه می‌کردم. متاسفانه الان که میانگین سنی آن دوستان به ۳۵ سال رسیده با کمال ناباوری می‌بینم که موج مهاجرت هنوز از پا ننشسته و حتی افرادی که چندین سال تجربه کار و زندگی بعد از دانشگاه داشتند هنوز هم یکی یکی در حال رفتن هستند.