عدم قدرت جذب فنی

نمی‌دانم این هم از مشکلات خاص رشته ما نرم‌افزاری‌هاست یا این که در بقیه اصناف هم وجود دارد. منظورم مشکل «عدم قدرت جذب فنی» است. در دنیای برنامه‌نویسی شما ممکن است در یک یا چند فناوری یا به طور کلی از لحاظ میزان تجربه به جایی برسید که کمتر شرکت یا تیمی بتواند از تمام توان فنی و تجربه شما استفاده کند. به عبارت دیگر قدرت جذب فنی کامل شما را نداشته باشد. در بهترین حالت ممکن است شرکت‌هایی برای شما وجود داشته باشند، ولی تعداد آنها خیلی خیلی محدود است. در نتیجه هم پیدا کردنشان خیلی سخت می‌شود و هم انعطاف پذیری شما خیلی کم می‌شود.

شاید اصولاً یکی از دلایلی که برنامه‌نویس‌ها بعد از چند سال شغلشان را عوض می‌کنند یا به مهاجرت تن می‌دهند همین باشد. باور کنید رسیدن به احساس «عدم قدرت جذب فنی» توسط شرکت‌ها ناشی از اعتماد به نفس کاذب، غرور یا خود برتر بینی شخص برنامه‌نویس نیست. چون رسیدن به این احساس پیشامد خیلی راحتی محسوب می‌شود.

تصور کنید یک چیز خاص مثل Socket Programming، برنامه‌نویسی به زبان Python، استفاده تمام عیار از سری ابزارهای ALM مثل TFS یا git/TeamCity، اسکرام، TDD یا حتی مدیریت اصولی یک تیم استاندارد برنامه‌نویسی را خیلی خوب بلد هستید. فکر می‌کنید چند نفر باشند که به یکی دو تا از موارد بالا به طور کامل نیاز داشته باشند؟ بیشتر شرکت‌های ایرانی فقط به مقدار کم یا متوسطی از هر کدام از این مهارت‌ها نیاز دارند. نتیجتاً هر چقدر هم که شرکت‌تان را عوض کنید باز هم در محیطی قرار خواهید داشت که قدرت جذب فنی کامل شما را نداشته و مدام کارهای معمولی از شما خواهد خواست.

برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۶

طی پنج قسمت قبلی این مطلب سعی کردم مشکلاتی که سر راه برون‌سپاری خدمات تخصصی بین شرکت‌های داخلی و برنامه‌نویس‌ها به ذهنم می‌رسد را دسته‌بندی کنم. به نظر من به طور کلی ۴ نوع مشکل برای برون‌سپاری وجود دارد:

۱- عدم اطمینان کارفرماها (قسمت ۲)

۲- نبود ادبیات مشترک بین کارفرما، برنامه‌نویس‌ها و کارمندان شرکت مقصد (قسمت ۳)

۳- استاندارد نبودن کارها و بی‌نظمی در شرکت‌ها (قسمت ۴)

۴- عدم اطمینان برنامه‌نویس‌ها (قسمت ۵)

بنده مدت‌هاست که به این مشکل فکر می‌کنم و هیچ راه حل مناسبی به ذهنم نرسیده. به نظر می‌رسد بعضی مشکلات خارج از اراده برنامه‌نویس‌ها یا کارفرماهاست. مثلاً چون قوانین مرتبط با کار، مالیات و… به اندازه کافی بلوغ ندارند یا اگر هم دارند اجرای آنها با مشکلات بسیار زیادی مواجه است پس خود به خود نمی‌توان به امیدوار بود یخ عدم اطمینان طرفین به این زودی‌ها آب شود. به هر صورت امیدوارم روزی بتوان از این طریق چرخ صنعت (واقعاً صنعت؟) نرم‌افزار کشور را کمی سریع‌تر چرخاند. مثل همیشه منتظر نظرات دوستان هستم.

لینک نوشته‌های این سری:

برون‌سپاری خدمات تخصصی – بخش اول

برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۲

برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۳

برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۴
برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۵

برون‌سپاری خدمات تخصصی – ۵

بی‌اعتمادی و بی‌اطمینانی فقط خاص کارفرماها نیست. برنامه‌نویس‌ها هم این مشکلات را دارند و نمی‌توانند به هر جایی اعتماد کنند. معمولاً به این راحتی‌ها نمی‌توان از ظواهر شرکت فهمید که:

۱- آیا از لحاظ تخصصی در سطح مورد نظر هستند؟ بعضی شرکت‌ها آنقدر سطح پایین کار می‌کنند که نمی‌شود با ایشان کار کرد و نه می‌شود سطح کاریشان را بالا آورد.

۲- آیا شرکت مورد نظر صداقت کافی دارد؟ بعضی دوستان محترم در به در به دنبال یک نفر متخصص در امری خاص می‌گردند ولی بعد از یکی دو تا ایمیل و تلفن و یک جلسه معارفه بی‌خیال موضوع می‌شوند. نه به این خاطر که شما شخص مورد نظر ایشان نیستید بلکه به این خاطر که به اطلاعات مورد نظرشان دسترسی پیدا کرده‌اند و دیگر نیازی به شما ندارند!

۳- آیا کار شرکت مورد نظر آنقدر زیاد هست که ارزش برنامه‌ریزی و وقت گذاشتن داشته باشد؟ کار بعضی شرکت‌ها با چند ساعت مشاوره و برنامه‌نویسی تمام می‌شود و آنقدر نیست که بتوان روی آن حساب کتاب کرد.

۴- آیا شرکت مورد نظر مشکل پرداخت ندارد؟ شرکت‌های زیادی وجود دارند که همیشه پرداخت‌های آخرشان دچار مشکل شده و این تاخیر بعضاً تا یک سال هم طول می‌کشد.

۵- کمتر برنامه‌نویسی هست که شغلش صرفاً مشاوره یا برنامه‌نویسی‌های پراکنده‌ی از این شرکت به آن شرکت باشد. معمولاً افراد یک شغل تمام وقت ولی با کمی وقت آزاد در یک جا داشته و باقی‌مانده وقتشان را به این طور کارها اختصاص می‌دهند. به همین خاطر تغییر برنامه‌های متعدد و حفظ ارتباط با این شرکت و آن شرکت برای ایشان کار سخت و هزینه‌بری است و باعث می‌شود کمتر راغب باشند به انجام کارهای برون‌سپاری و مشاوره‌ای.

توجه:
این نوشته جز سری نوشته‌های «برون سپاری خدمات تخصصی» می‌باشد.

خودتان را تبلیغ کنید: شرکت‌ها

از مهم‌ترین مشکلاتی که در بازار کار نرم‌افزار کشور وجود دارد نبود ارتباطات کافی بین برنامه‌نویس‌ها/توسعه‌دهنده‌ها از یک سو و شرکت‌ها/تیم‌های نرم‌افزاری و برنامه‌نویسی از دیگر سو می‌باشد. همیشه شرکت‌ها در جذب برنامه‌نویس دلخواه دچار مشکل هستند و بالعکس یعنی برنامه‌نویس‌ها هم در پیدا کردن شرکت دلخواه خود دچار مشکلات فراوانی هستند. یک طرف این قضیه برنامه‌نویسانی هستند که خودش را به خوبی در صنف برنامه‌نویسی و نرم‌افزار معرفی نکرده‌اند و طرف دیگر قضیه، که این نوشته درباره‌ی آنهاست، شرکت‌هایی هستند که امتیازات و شرایط خوب خود را به خوبی به برنامه‌نویسان جوینده‌ی کار معرفی نکرده‌اند.

خیلی از شرکت‌هایی که از نزدیک دیده‌ام وقتی نیاز به جذب یک برنامه‌نویس جدید دارند از همه‌ی کانال‌های ممکن برای این کار استفاده می‌کنند. آنها برای این کار از شبکه دوستی و شبکه اجتماعی خودشان یا کارمندانشان، آگهی در سایت شرکت خودشان، آگهی دیواری در محل‌های خاص مثل دانشکده‌های کامپیوتر دانشگاه‌ها، آگهی در سایت‌های کاریابی مختلف مثل JobIran، ITJobs و IranTalent، آگهی در نیازمندی‌های همشهری و دست آخر آگهی در صفحات اصلی روزنامه‌ها استفاده می‌کنند. اما بعضی وقت‌ها نتیجه کار آن چیزی نیست که می‌خواستند. یعنی به جای چند روزمه خوب و قوی تعداد زیادی رزومه ضعیف، ناقص و به درد نخور به دستشان می‌رسد که هیچ کدامشان ارزش استخدام ندارند.

اما چرا این همه جستجو نتیجه‌ای در بر ندارد؟ آیا همه برنامه‌نویس‌ها با هم مهاجرت کرده‌اند؟ خیر. چون همیشه تعداد زیادی برنامه‌نویسان با تجربه در بازار کار کشور حضور دارند. از طرفی تعداد برنامه‌نویسان تازه کار ولی خوب هم چندان کم نیست. آیا برنامه‌نویس‌ها به محل کار فعلی‌شان سفت چسبیده و اصلاً به این فکر نمی‌کنند که به دنبال شرکت دیگری باشند؟ خیر. همه این را می‌دانند که برنامه‌نویس‌ها هم مثل دیگر مشاغل همیشه گوشه چشمی به دیگر شرکت‌ها و فرصت‌های کاری داشته و آنها را به این راحتی از دست نمی‌دهند. آیا شرایط مالی شرکت جدید جذابیت کافی را ندارد؟ تا اندازه‌ای خیر. چون گاهاً شرکت‌ها دست و دلبازی خوبی داشته و حاضرند حقوق مناسبی هم بپردازند.

پس ریشه مشکل چیست؟ به اعتقاد شخصی من، اقلاً در پاره‌ای از موارد که خودم و بعضی از دوستانم تجربه کرده‌ایم مشکل بر می‌گردد به این که شرکت مورد نظر، خودش، نحوه‌ی کارش، تیمش، شرایط کاری‌اش و ده‌ها چیز دیگر را به خوبی معرفی نکرده است. برای من نوعی هیچ معلوم نیست که اگر به آن شرکت بروم با چه چیزهایی روبرو خواهم شد و چطور کار خواهم کرد. همیشه هم آن قدر وقت کافی وجود ندارد که شخصی در روند مصاحبه و استخدام شرکت کرده و از آن طریق اطلاعات بیشتری راجع به آن شرکت کسب کند. گذشته از این همیشه هم نمی‌توان همه چیز را از طریق یکی دو ملاقات اولیه فهمید.

به نظر من اگر شرکت‌های نرم‌افزاری بتوانند شرایط و محیط کاری‌شان را به خوبی معرفی کنند، چه بسا که برنامه‌نویس‌ها برای استخدام در آنجا صف کشیده و برای قبولی در مصاحبه چندین روز مطالعه فشرده خواهند داشت. نه این که حتی در قرار مصاحبه هم حاضر نشوند. قیاس چندان اشتباهی نخواهد بود اگر گفته شود بهتر است شرکت‌های نرم‌افزاری خودشان را با گوگل مقایسه کنند. گوگل به عنوان شرکتی که توانسته مزیت‌های استخدامی خودش را به همه بشناساند چنان شهرتی در استخدام برنامه‌نویس پیدا کرده که افراد حتی دعوت به مصاحبه خود در گوگل را با افتخار تمام در وب‌لاگ‌هایشان اعلام می‌کنند. درست است که هیچ کدام از شرکت‌های ما در حد و اندازه گوگل نیستند ولی دقت کنید که گوگل از این راه چه شانس مضاعفی برای جذب برنامه‌نویسان درجه یک و در نتیجه توسعه بیشتر خودش پیدا کرده است.

اما چه راه‌هایی برای شناساندن شرایط، امکانات، ظرفیت‌ها و جذابیت‌های یک شرکت نرم‌افزاری به برنامه‌نویسان جویندگان کار وجود دارد؟ چطور می‌شود استخدام در یک شرکت نوعی را جذاب نشان داد؟ مطمئناً خود شرکت‌ها روش‌هایی برای انجام این کار دارند ولی راه‌هایی هم به ذهن من به عنوان یک برنامه‌نویس می‌رسند که عبارت هستند از:

۱- فقط به آگهی در سایت‌ها اکتفا نکنید، آگهی در رسانه‌های کاغذی می‌تواند اعتبار شما را نشان دهد.
۲- نام تعدادی از برنامه‌نویسان و دیگر اعضای تیم برنامه‌نویسی و مختصری از سوابقشان را در سایت قرار دهید. با این کار بقیه از بزرگی و قدرت تیم برنامه‌نویسی شما با خبر خواهند شد.
۳- از نحوه‌ی کار، متودودلوژی و تکنولوژی‌های مورد استفاده، ساختار تیم و ابزارهای مورد استفاده بگویید.
۴- چند تا از نمونه کارهایتان را معرفی کرده و مختصری از روش پیاده‌سازی آنها بگویید.
۵- کمی از مزایای شغلی و مالی شرکت‌تان بگویید هر چند تقریبی.
۶- اگر برنامه‌های فوق العاده آموزشی یا رفاهی دارید، از آنها هم بگویید خصوصاً برنامه‌های آموزشی را. چون برنامه‌نویس جماعت همیشه نیاز شدید به آموزش و بازآموزی دارد.
۷- به نوعی نشان دهید که امنیت شغلی در شرکت شما بالاست.
۸- همیشه منتظر مراجعه برنامه‌نویسان برای استخدام نباشید، گاهی اوقات هم شما آنها را شناسایی کرده و دعوت به کار کنید. این کار تیزبینی شما را نشان می‌دهد.
۹- در مصاحبه‌ها یا در سایت شرکت‌تان روند پیشرفت شغلی، اهداف و برنامه‌های شرکت‌تان را تشریح کنید. اجازه دهید افراد جدید تصویر روشنی از آینده خود و شرکت شما داشته باشند.
۱۰- مصاحبه با افراد جدید را در حد و اندازه جلسات فروش محصول جدی بدانید و این را به فرد مصاحبه شونده هم انتقال دهید. اجازه دهید او فکر کند جز مهمی از شرکت خواهد بود.
۱۱- ترجیحاً در گردهمایی‌های مرتبط با توسعه و تولید نرم‌افزار شرکت کرده و قدرت تیم برنامه‌نویسی‌تان را نشان دهید.

برای آن که ایده‌های بیشتری پیدا کنید می‌توانید نگاهی به صفحات استخدام نیرو در شرکت‌های تولید نرم‌افزار در سراسر دنیا انداخته یا به سایت‌های کاریابی خارجی خصوصاً careers.stackoverflow.com مراجعه کنید.

توجه:
لطفاً توجه شود عمده این متن بر اساس نظرات و سلایق شخصی خودم نوشته شده و ممکن است بعضی جاها با نظرات دیگران ناهمخوانی فاحشی داشته باشد. بنابراین خوشحال می‌شوم نظر و سلیقه شما را هم چه به عنوان برنامه‌نویس و چه به عنوان مدیر شرکت بدانم.

خودتان را تبلیغ کنید: برنامه‌نویس‌ها

هر کسی و هر برنامه‌نویسی ممکن است استعداد یا مهارت‌های خوبی در یک زمینه خاص داشته باشد. متاسفانه بعضی افراد بنا به دلایل غلطی ممکن است این توانایی‌ها را «مخفی» کرده باشند. این کار اشتباه اولاً به خود فرد ضربه می‌زند چون باعث می‌شود نتواند از آن توانایی‌ها بهره برداری لازم را برده باشد. ثانیاً ضرری محسوب می‌شود برای بازار کار نرم‌افزار چون شرکت‌هایی هم که نیاز به چنین نیروهایی دارند از به کار گیری آنها محروم شده و مجبور می‌شوند کارشان را با کیفیت پایین‌تری انجام دهند.

به نظر شخصی من، برنامه‌نویس‌ها، توسعه‌دهنده‌ها و دیگر افراد باید توانایی‌ها، مهارت‌ها و استعدادهایشان را به نحوی تبلیغ کرده و به رخ بکشند. چه این که اگر این کار را نکنند دیگران چطور از توانایی‌های آنها با خبر خواهند شد؟ مگر یک رزومه دو صفحه‌ای یا یک مدرک دانشگاهی چقدر از توانایی‌های افراد را می‌توانند بیان کنند؟ شرکت‌ها و تیم‌های برنامه‌نویسی نه قدرت ذهن‌خوانی دارند، نه «رفیق فاب» کسی هستند که بخواهند کلی وقت و انرژی صرف کنند تا توانایی‌های کسی را کشف کنند و نه همکار نزدیک کسی در شرکت قبلی‌اش هستند تا از توانایی‌هایش خبر داشته باشند. پس این خود افراد هستند که باید راهی پیدا کرده تا دیگران را از توانایی‌های خودشان باخبر کنند.

مطمئناً خیلی از برنامه‌نویس‌ها و توسعه‌دهنده‌ها می‌دانند که باید خودشان را خیلی خوب به دیگران معرفی کنند و حتی از عواقب گمنامی هم مطلع هستند. اما چرا دست به کار نمی‌شوند و کاری نمی‌کنند؟ به نظر من دلایل زیر را می‌توان بیان کرد:

۱- عدم اعتماد به نفس، خود کم بینی، تصورات غیر واقعی از پیچیدگی کار شرکت‌ها و تیم‌ها و تصورات غیر واقعی از استعداد نخبه گونه‌ی دیگر برنامه‌نویس‌ها. من خودم به شخصه افراد خیلی خیلی زیادی را می‌شناسم که به خاطر عدم اعتماد به نفس و به خاطر این که فکر می‌کنند برای برنامه‌نویس بودن باید استعدادهای خیلی بالا داشت، همان اوایل کار شغل برنامه‌نویسی را کنار گذاشته یا حتی با وجود تحصیلات کامپیوتری اصلاً وارد کار برنامه‌نویسی نشده‌اند.

۲- فرهنگ «غلط» شرقی ما که تواضع و فروتنی بیش از حد را تبلیغ می‌کند. طرف در انجام کاری کلی استعداد و مهارت دارد ولی صدایش را بالا نمی‌آورد چون می‌ترسد دیگران متهمش کنند به بزرگ‌نمایی و خود برتر بینی.

۳- عدم آشنایی با راه‌های تبلیغ. بیشتر افراد (و خود من) راه‌های کمی را برای تبلیغ و شناساندن خودشان به دیگران می‌شناسند. تکیه‌ی آنها بیشتر بر شبکه دوستانشان است و معمولاً کسی جز همکارانشان در شرکت فعلی و شرکت‌های قبلی و همکلاسی‌های قدیمیشان آنها را نمی‌شناسد. فکر می‌کنم به همین دلیل است که بیشتر استخدام‌ها هم از همین طریق انجام می‌شود. چون شرکت‌ها تنها از این طرق است که می‌توانند به کارمندان جدیدشان اعتماد کنند.

این‌ها دلایلی بودند که به ذهن من می‌رسیدند. ممکن است بقیه هم دلایل دیگری علاوه بر این‌ها داشته باشند. حال برای رفع این مشکلات چه می‌توان کرد؟ مورد اول و دوم در بین بیشتر مشاغل مشترک است. بنابراین برای رفع آنها می‌توان از همان راه حل‌ها استفاده کرد. اما برای مورد سوم راه‌های زیر به نظرم می‌رسند:

۱- یک وب سایت شخصی برای خود ساخته و خودتان و مهارت‌هایتان را در آنجا معرفی کنید. اگر هم توانستید چند تا از نمونه کارهایتان را در آنجا قرار دهید.

۲- در سایت‌هایی که رزومه، سوابق کاری و تحصیلی، مهارت‌ها و… افراد را نگهداری می‌کنند، مثل LinkedIn،

StackOverflow Career، ITJobs، IrExpert، IranTalent، JobIran، u24 و حتی Facebook رزومه و دیگر سوابق خود را ثبت کنید تا دیگران راحت‌تر از سوابق شما با خبر شوند.

۳- وبلاگ بنویسید. مهم نیست مطالبی که می‌نویسید چقدر املا و انشای خوبی داشته باشد. مهم این است که از تجارب و افکار روزمره خود پرده برداشته و هر از چند گاهی (اقلاً هفته‌ای یک بار) آنها را در وبلاگتان بیاورید. داشتن و نداشتن خواننده و ویزیتور هم به نظر من چندان مهم نیست. با وبلاگ نویسی به دیگران می‌گویید که دارید روی چه چیزهایی کار می‌کنید، چه چیزهایی بلد هستید و… چه بسا از این راه توانستید چند تا دوست جدید هم پیدا کنید.

۴- در سایت‌های عمومی مثل CodeProject، DZone، InfoQ، iDevCenter و… مقاله بگذارید یا مشارکت کنید. از این راه هم دیده می‌شوید و هم دیگران را متقاعد می‌کنید که چیزی بیش از یک برنامه‌نویس معمولی هستید.

۵- در سایت‌های پرسش و پاسخ مثل StackOverflow، Google Groups (گروه‌های مرتبط با برنامه‌نویسی) و Barnamenevis مشارکت فعال داشته و به سوال‌هایی که بلدید جواب بدهید. این طوری هم دیده می‌شوید، هم مهارت‌هایتان قابل رویت و قابل لمس است و هم می‌توانید از آنها به عنوان نکته‌ای مثبت در رزومه‌تان استفاده کنید.

۶- در یک پروژه Open Source مشارکت کنید. اعم از کدنویسی، راهنمایی دیگر کاربران، Documentation و… و اگر هم خیلی پایه هستید خودتان یک پروژه Open Source کوچک شروع کرده و چیزی را با استفاده از مهارتتان بسازید. مزایای این راه باز هم دیده شدن و معرفی مهارت‌هایتان است.

۷- یک کار عام المنفعه و پر استفاده انجام دهید. مثلاً یک کتاب معروف برنامه‌نویسی را ترجمه و PDF آن را به رایگان منتشر کنید، یک Event برنامه‌نویسی راه انداخته مثل یک گردهمایی، کنفرانس، دیدار یا… و زحمت برگزاری آن را متقبل شوید و… این طور بیشتر دیده شده و افراد بیشتری شما را خواهند شناخت. درست است از این راه مهارت‌های برنامه‌نویسی شما مشخص نخواهد شد. ولی ممکن است دوستانی در این راه پیدا کنید که بعداً بتوانند کمک‌های خوبی به شما بکنند.

۸- آخرین راه که اتفاقاً یکی از مهم‌ترین راه‌ها هم هست، مشارکت فعال در کنفرانس‌ها، همایش‌ها، گردهمایی‌ها، گروه‌های برنامه‌نویسی، کارگا‌ه‌های آموزشی و دیگر اتفاقات مرتبط با برنامه‌نویسی و توسعه‌ی نرم‌افزار است. منظور از مشارکت فعال، دادن مقاله‌ی خوب، ارائه‌ی presentation و دیگر کارهای مشابه است. با این کار مهارت و توانایی‌تان را هم به هم صنفان و هم به کارفرمایان و مدیر پروژه‌هایی که احتمالاً در آنجا حضور دارند نشان داده‌اید. این که این راه را به عنوان آخرین راه آوردم دلیلش این است که این طور اتفاقات معمولاً خیلی کم در ایران اتفاق می‌افتند.

نظر شما چیست؟

برون‌سپاری خدمات تخصصی – بخش اول

همیشه یک ایده وسوسه کننده در ذهن من بوده برای تخصصی کار کردن. چون این ایده هنوز در ذهن خودم هم جا نیفتاده مجبورم بیشتر با مثال توضیح بدهم.

فرض کنید یک شرکت نرم‌افزاری با ۵ الی ۱۰ برنامه‌نویس وجود دارد که ۱- قصد کار کردن با یک تکنولوژی جدید مثل ASP.NET MVC یا NHibernate را دارد یا ۲- می‌خواهد از ابزاری مثل Git برای سورس کنترل استفاده کند یا ۳- قصد بهبود شبکه داخلی خودش را دارد و می‌خواهد مثلاً پهنای باند اینترنتی را به نحو مقتضی بین کامپیوترها تقسیم کند. یا این که ۴- جدیداً مشکلات حادی با MS SQL Server پیدا کرده و می‌خواهد مسائلی مثل حجم خیلی زیاد دیتابیس، collation و ایندکس‌گذاری را در آن حل کند یا ۵- شرکت در محیط مشتری‌هایش مشکلات زیادی با فونت و حروف عربی-فارسی دارد و می‌خواهد این مشکل را یک بار برای همیشه با اعمال استانداردهای مرتبط حل کند یا ۷- شرکت می‌خواهد مسائل مشترکی را مثل اتصال به دستگاه کارت‌خوان، پرینت بارکد، تولید دیسکت بیمه، اتصال به نرم‌افزارهای جانبی مثل اکسل، Word و…، پرینت روی چک بانک‌های مختلف، پیاده‌سازی پروتکل ECE و غیره را که بارها و بارها در شرکت‌های مختلف حل شده‌اند را حل کند یا این که ۸- شرکت حس می‌کند تیم برنامه‌نویسی‌اش در مسائلی مثل documentation یا test ضعف دارد و به نحوی می‌خواهد این مشکلات را کاهش دهد یا این که ۹- شرکت مشکل خاصی ندارد ولی می‌خواهد برای چند سال آینده‌ش برنامه‌ریزی کرده و سمت و سوی تکنولوژی‌های موجود را بداند.

حال سوال این است: آیا این کار درستی است که شرکت از یک نفر از نیروهایش بخواهد مشکل را حل کند بدون آن که تجربه زیادی در آن داشته باشد؟ یا این که بهتر است که از یک نیروی خارج شرکتی که آن کار را قبلاً چندین بار دیگر هم انجام داده بخواهد این کار را بکند؟ اگر فرض کنیم پرداخت هزینه آن شخص بیرون شرکت توسط شرکت قابل تحمل باشد و اگر فرض کنیم آن شخص در کارش واقعاً تخصصی داشته باشد چطور؟ آیا این بار نمی‌توان با اطمینان بیشتری گفت برون‌سپاری خدمات تخصصی به آن شخص کار درستی است؟

جواب دادن به این سوالات نیازمند به فکر کردن به مسائل خیلی زیادی است. علاوه بر این لازم است سوالات زیادی مطرح شده و به آنها پاسخ مناسب داده شود. طبق معمول نظرات دیگر همکاران و نظرات مدیران شرکت‌ها هم می‌تواند خیلی کارساز باشد. جرقه نوشتن این نوشته از مطلب «شبکه مجازی متخصصین و قوانین واقعی مورد نیاز» وبلاگ بهساد زده شد. این نوشته ادامه دارد…