سومین جشنواره و نمایشگاه بازی‌های رایانه‌ای تهران

سومین جشنواره و نمایشگاه بازی‌های رایانه‌ای تهران از ۲۲ الی ۲۶ مرداد ۱۳۹۲ در مصلای امام خمینی تهران برگزار شد. من هم بر حسب علاقه‌مندی به مقوله game به عنوان یک توسعه دهنده در آخرین ساعات به دیدن نمایشگاه رفتم. برداشتم از نمایشگاه بازی‌ها را خلاصه‌وار به صورت چند نکته، عکس و لینک در ادامه آورده‌ام.

  • پیشنهاد می‌شود جهت پیشرفت در صنعت بازی‌سازی ابتدا از بازی های ساده مثل کلاه قرمزی و نیسان شگفت انگیز شروع شود نه بازی‌های آنچنانی مثل ارتش‌های فرا زمینی یا شبگرد. بهتر است اول در حوزه‌هایی که امکان رقابت داریم فعالیت کنیم. رقابت با بازی‌های فوق العاده عالی جهانی به عنوان گام اول برای ما خوب نیست. این کار هم مثل بقیه کارهایمان خواهد شد، ساخت ماهواره و پهپاد در حالی که از ساخت قطار برای مترو و تولید برنج و گوشت و روغن خودمان عاجز هستیم.
  • موضوعات آشنای خودمان مثل همین کلاه قرمزی و جنگ‌های معروف ایران مثل آزاد سازی خرمشهر، شوخی‌های عامیانه، مسائل روزمره و غیره سوژه‌های بهتری برای game سازی به نظر می‌رسند.
  • با یک دست نمی‌توان چند هندوانه برداشت. اجازه بدهید اول صنعت بازی سازی شکل بگیرد، مکانیزم‌هایش جا بیفتد، چهار تا شرکت استخوان دار شکل بگیرد، بعدش از آن استفاده کنید برای انتقال پیام و مضامین فرهنگی و غیر فرهنگی مورد نظر خودتان.
  • بازی و بازی سازی جلوه ای از توسعه نرم افزار است. بقیه توسعه دهندگان نرم افزار هم باید خوشحال باشند از توسعه فرهنگ بازی و فروش بازی ایرانی. شاید این موضوع باعث شود دولت و مردم با نرم افزار و خصوصاً مقوله کپی رایت بیشتر آشنا شوند.
  • واقعا بخش خصوصی توانایی سرمایه گذاری در صنعت ساخت بازی را دارد؟ تیم‌های چند نفره از افراد تازه نفس و مشتاق مبنا نیست. چون سرمایه اصلی آنها شور و اشتیاق و علایقشان است که مطمئنا برای ابد دوام نمی‌آورد.
  • ظاهر بازی‌های خیلی تکراری به نظر می‌رسیدند. برای من که نزدیک به ده سال است به طور حرفه‌ای بازی نکرده‌ام (به جز تعدادی معدود مثل Angry Birds) بازی‌ها، صحنه‌های آنها، روش بازی و غیره بیش از حد آشنا به نظر می‌رسید. حالا نمی‌دانم واقعا برای بازی‌های خارجی هم این قضیه صادق است یا نه.
  • چقدر بازی فوتبال دیدم در غرفه‌های مختلف! یک صفحه خیلی بزرگ هم در انتهای سالن موجود بود که روی غرفه‌های نزدیک خودش تاثیر منفی گذاشته بود.

لینک‌های مرتبط

  1. بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای و صفحه ویکی پدیای آن
  2. تعدادی از بازی‌های تولید شده در ایران در ویکی پدیا
  3. صفحه ویکی پدیای بازی مبارزه در خلیج عدن
  4. دریافت بازی کلاه قرمزی

تعدادی عکس

نیازهای نیروی انسانی

همیشه مدیران شرکت‌های نرم‌افزاری از وضعیت نیروی انسانی برنامه‌نویس گله‌مند بوده‌اند. آنها معتقدند پیدا کردن و بدتر از آن حفظ یک برنامه‌نویس و توسعه‌دهنده کار سخت و عذاب‌آوری است. متاسفانه دیدگاه برنامه‌نویس‌ها نسبت به شرکت‌های استخدام کننده هم همین قدر تلخ و مایوس کننده است. آنها هم معتقدند پیدا کردن یک شرکت خوب و ماندن در آنجا کار سختی است. بنده فکر می‌کنم برای حل این جور مشکلات چه از دید کارفرما چه از دید کارمند هر راه حلی وجود داشته باشد مسلماً آن راه، متهم کردن و گله و شکایت کردن از طرف مقابل نیست. من اعتقاد دارم برای بهتر شدن اوضاع باید به یکدیگر کمک کنیم تا نیازهای خودمان و طرف مقابلمان را بهتر بشناسیم. این طور گفتمان‌ها همه مشکلات را برطرف نمی‌کند اما حتماً وضع را کمی بهتر و فضا را تلطیف خواهد کرد.

به همین دلیل من تصمیم گرفتم یک «بازی وبلاگی» راه بیندازم که طی آن نظرات و نیازهای خودم و بقیه دوستان به عنوان برنامه‌نویس بیان شود. باشد که تفاهم بیشتری بین مدیران و برنامه‌نویس‌ها ایجاد گردد. در این بازی هر کسی پنج تا موضوع غیر از موضوعات مالی را که فکر می‌کند کارفرمایش نمی‌داند یا به اهمیت آن واقف نیست و اگر بداند وضعیت بهتری ایجاد خواهد شد را عنوان می‌کند. موضوعات مالی به این دلیل استثناء شده‌اند چون که قاعدتاً همه مدیران و کارفرماها به حساسیت و اهمیت این موضوع واقفند. برای این که نتایج این «بازی» واقعی و قابل استفاده باشد، شرکت کنندگان باید برنامه‌نویس تمام وقت باشند. یعنی تنها کارشان برنامه‌نویسی و توسعه نرم‌افزار باشد نه این که دانشجو یا سرباز باشند یا مثلاً فقط سه روز در هفته کار کنند. علاوه بر این تحت استخدام یک شرکت باشند نه این که Freelance بوده یا به صورت پروژه‌ای کار کنند. در این بازی احترام هیچ کس نباید شکسته شود. فراموش نشود که هدف نزدیک کردن دو گروه و ایجاد تفاهم است نه حمله به یکدیگر و تکرار حرف‌های کهنه و کلیشه‌ای. ایده این بازی از پستی در وبلاگ بهساد درباره مشکلات نیروی انسانی به عنوان «منابع انسانی، این‌بار سرزنش خود» جرقه خورده است.

بازی را از خودم شروع می‌کنم:

نیازهای من به عنوان یک نیروی انسانی برنامه‌نویس:

۱ – کارفرما همیشه این سوال را از خودش بپرسد که چرا من به جای یک مجموعه دولتی با شرایط خیلی بهتر، یک محیط کار خصوصی را انتخاب کرده‌ام.
۲ – داشتن اطلاعات کافی راجع به برنامه‌های جاری و آتی شرکت، محصولات شرکت و…
۳ – استفاده از فناوری‌ها روز، روش‌های جدید و اصول کاری درست و توجه به نیاز دائمی به آموزش و یادگیری .
۴ – عدم اضافه کار اجباری: من هم روابط اجتماعی دارم و کارهای دیگری دارم که باید به آنها برسم.
۵ – تمدید به موقع قرارداد و داشتن اطلاعات کافی و به موقع نسبت به نیازمندی یا عدم نیاز شرکت به من در دوره‌های بعدی.

در خاتمه وحید نصیری، سهیل رشیدی، ناصر حاجلو، مسعود رمضانی، جعفر امیری، هادی اسکندری، فراسان، سالار بلاگ، محمد شمس، کودک فهیم و هر کس دیگری که به موضوع علاقه‌مند است را به این «بازی وبلاگی» دعوت می‌کنم.