درآمدهای اغوا کننده اینترنتی

حدود چند ماه پیش به یک صفحه اینترنتی انگلیسی و مربوط به خارج از کشور برخورد کردم که در آن راجع به خانمی به نام «یاسمین مدنی» صحبت شده و ادعا شده بود که ایشان ماهیانه ۶۰۰۰ تا ۷۵۰۰ دلار بابت کار در منزل بابت همکاری با شرکت منتشر کننده مطلب کسب درآمد دارد. متن صفحه طوری نوشته شده بود که خواننده را تشویق می‌کرد برای همکاری با آن شرکت هر چه سریع‌تر ثبت نام نماید. من آن صفحه را bookmark کردم تا سر فرصت بررسی بیشتری انجام دهم. اما امروز ۲۹ ژانویه ۲۰۱۴ که مجدداً به آن صفحه مراجعه کردم حس کردم به طرز ماهرانه‌ای گول خورده‌ام. چون این فقط یک تبلیغات اغوا کننده درآمدهای نامعلوم اینترنتی به قصد اهداف دیگر است. لطفاً شما هم به دلایل من توجه کنید تا خدای ناکرده هیچ وقت چنین حرف‌هایی را باور نکنید. صفحه مذکور در این آدرس قرار دارد.

  1. لباس این خانم کم و بیش عربی است. چیزی که در ایران خصوصاً برای کسانی که صاحبکار دولتی ندارد کمی نامعمول است.
  2. چک مستقیماً به نام خانم یاسمین مدنی صادر شده در حالی که بانک‌ها و موسسات مالی غربی سالهاست که از ارائه چنین خدماتی به ایرانی‌ها امتناع می‌کنند.
  3. اگر در سایت‌های Freelancing فعالیت کرده باشید می‌دانید که هندی‌ها سر ساعتی ۴ دلار هم دست و پا می‌شکنند. پس چطور اجازه می‌دهند یک ایرانی معمولی با هفته‌ای ۱۵ الی ۱۸ ساعت کار صاحب ۶۰۰۰ تا ۷۵۰۰ دلار درآمد ماهیانه شود؟
  4. من مطلب را چند ماه پیش bookmark کرده بودم ولی امروز که ۲۹ ژانویه ۲۰۱۴ است، می‌بینم که تاریخ به روز رسانی مطلب به طرز عجیبی مربوط به ۲۳ ژانویه (۶ روز پیش) است. کامنت‌های ذیل مطلب نیز از ۲۵ ژانویه (۴ روز پیش) شروع شده‌اند و تا ۲۸ ژانویه (۱ روز پیش) ادامه پیدا کرده‌اند. یعنی انگار نه انگار که این مطلب مربوط به حداقل ۴ ماه پیش است، تاریخ مطلب و کامنت‌ها همگی مربوط به همین چند روزه هستند.
  5. کامنت‌ها بسته است و امکان کامنت گذاری نیست. هیچ ایمیل یا وب سایتی نه از خانم یاسمین مدنی و نه از هیچ کدام از کامنت‌گذاران منتشر نشده است.
  6. همه کامنت گذاران یا گفته‌اند که ما همین الان ثبت نام می‌کنیم یا همان ادعای خانم یاسمین مدنی مبنی بر درآمد بالا را تکرار کرده‌اند.
  7. کامنت گذاران اسامی ایرانی دارند ولی همگی بلا استثنا تسلط کاملی به زبان انگلیسی دارند!
  8. به عکس‌هایی که هم زمان با نوشتن این متن از آن صفحه تهیه کرده‌ام توجه فرمایید.

‫قانون SOPA

سوپا قانونی است که در کنگره آمریکا در حال تصویب است. تصویب این قانون اعتراضات بسیار زیادی را در آمریکا و اروپا بر انگیخته است. ظاهراً سوپا برای حفاظت از کپی رایت نوشته شده ولی خیلی‌ها معتقدند این قانون به کنگره و دولت آمریکا توانایی حذف هر گونه صدای مخالف را می‌دهد.

سوپا افراد، شرکت‌ها و حتی موتورهای جستجو را ملزم می‌کند که اگر سایتی قوانین کپی‌رایت را رعایت نکرده بود آن را از لیست سرویس‌ها حذف کنند. مثلاً اگر شرکت مورد بحث گوگل است، آن سایت را در فهرست نتایج نیاورد، اگر ISP است، آن سایت را باز نکند. اگر facebook است آن سایت یا صفحه را پاک کند.

این قانون فقط در آمریکا اجرا می‌شود. به همین علت خیلی از آمریکایی‌ها معتقدند این قانون باعث می‌شود بسیاری از آمریکایی‌ها برای فرار از این قانون اطلاعاتشان را در کشورهای اروپایی و آسیایی host کنند که این موضوع خود به خود باعث کاهش امنیت اطلاعات آمریکا خواهد شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر به اینجا، اینجا و اینجا نگاه کنید.

نمی‌دانم قانون سوپا روی ما ایرانی‌ها چه تاثیری خواهد داشت.

محدودیت‌های سه گانه در اینترنت

ما برنامه‌نویس‌ها بدون این که خیلی مقصر باشیم دارای سه نوع محدودیت در استفاده از اینترنت هستیم که متاسفانه روز به روز بیشتر و بیشتر می‌شوند.

یک: محدودیت دولتی
دولت بنا به دلایل خاص خودش دسترسی به بسیاری از سایت‌های اینترنتی را مسدود کرده. تا زمانی که این سایت‌ها فقط سایت‌ها خبری فارسی و حتی خبری انگلیسی زبان و سایت‌های غیر اخلاقی (نسبت به عرف رایج جامعه ما) بودند نگرانی زیادی وجود نداشت. اما وقتی که دایره حملات گسترش یافت و به جای بستن یک یا چند وبلاگ خاص کل وردپرس (صفحه login یا صفحه tagها) بسته شد و وقتی که ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ کور شد و هر نوع search گوگل را که دارای کلمات دو پهلو بودند را هدف قرار داد (مثلا عبارت asp.net error number assembly version 1.xxx را در گوگل جستجو کنید) و وقتی که امکانات اجتماعی مشترک مثل FeedBurner در محاق توقیف فرو رفت، دیگر نمی‌شد نگران نبود. با این محدودیت‌ها استفاده از اینترنت حتی برای کسانی که فقط قصد استفاده از اینترنت برای موارد فنی و علمی را داشتند هم به شدت سخت شده است.

دو: محدودیت‌های بین‌المللی
سایت‌های خارجی خصوصاً آمریکایی هم ما را بی‌نصیب نگذاشته‌اند. روز به روز سرویس دهندگان بیشتری ما را از دایره خارج می‌کنند. یک بار SourceForge نمی‌گذارد پروژه‌ها Open Source را دانلود کنیم. یک بار گوگل جلوی استفاده از Chrome را می‌گیرد. یک بار فلان Data Center که اتفاقاً تعدادی سایت برنامه‌نویسی معروف را هم میزبانی می‌کند جلوی IPها ایرانی را می‌گیرد و همین طور الی آخر. توی خیلی از سایت‌ها موقع ثبت نام از شما قول می‌گیرند که نکند یک وقت ایرانی باشید! بیشتر سایت‌ها هم که در لیست کشورهایشان اصلاً اسم ایران را ندارند. آن وقت ما بیچاره‌ها مدام باید IPمان را از این و اون مخفی کنیم که مبادا هویت‌مان معلوم شود. هر جا هم خواستیم عضو شویم خودمان را اماراتی، عراقی یا افغانستانی معرفی کنیم.

سه: محدودیت‌های شرکتی
از آنجا که دولت ایران و دول خارجه موفق نشده‌اند تمام اینترنت را به روی ما ببندند و هنوز آب باریکه‌ای از آن جریان دارد، شرکت‌های نرم‌افزاری وارد بازی شده و تصمیم به تعطیل کردن باقی‌مانده اینترنت گرفتند. چون آنها هم بنا به دلایل خاص خودشان دوست ندارند برنامه‌نویس‌هایشان به هر جایی سرک بکشند. پس باید آنها هم باید بساط ف.ی.ل.ت.ر.ی.ن.گ خودشان را علم کنند. اما از آنجا که مسئولان شرکتی هم مثل مسئولان دولت خودمان و مسئولان دول خارجه حوصله ندارند این کار را با دقت انجام دهند و سایت‌ها، افراد و اهداف مختلف را از هم تفکیک کنند، می‌زنند و اندک باقی‌مانده اینترنت را هم از بین می‌برند. مثلاً می‌خواهند hotmail را ببندند اما MSN را می‌بندند در نتیجه کل سایت‌های مایکروسافت حتی MSDN هم از کار افتاده یا با مشکلات خیلی شدید مواجه می‌شوند.

تو را به خدا یک نفر موضوع را جدی بگیرد. اگر اوضاع به همین صورت پیش برود از اینترنت هیچ چیزی باقی نخواهد ماند. نتیجه این کارها فقط بازگشت به عقب خواهد بود. شاید دول خارجه با محدود کردن ما چیز زیادی ضرر نکنند. اما دولت خودمان با این کارها فقط جلوی رشد صنعت نرم‌افزار را گرفته و باعث می‌شود صف مهاجرین به کانادا و استرالیا طولانی‌تر شود. شرکت‌های محترم هم اگر محدودیت‌ها را آگاهانه و با دقت اعمال نکنند باعث می‌شوند من برنامه‌نویس به جای استفاده از تجربه دیگران در حل مسائل سعی کنم خودم راه حلی را با سعی و خطای فراوان و اتلاف خیلی زیادتر پیدا کنم. از طرفی باعث بروز جو بدبینی در شرکت شده و باعث می‌شوند افراد تشویق شوند به پیدا کردن راه‌های فرعی. خداوند آخر و عاقبت همه ما را به خیر کند.