پیدا کردن محل کار عمومی: کتابخانه فرهنگسرای سرو

در ادامه جستجو برای پیدا کردن co-working space مناسب در تهران این بار به کتابخانه سرو در ضلع شمالی پارک ساعی رفتم. فضایی که تا قبل از این از اون بیشتر استفاده می‌کردم، کتابخانه فرهنگسرای IT است که متأسفانه به علت سر و صدای خیلی زیاد کلاس‌های آموزشی طبقه دوم و مهدکودک طبقه اول بعضی وقتا کار کردن در اون سخت میشه.

کتابخانه سرو بخشی از فرهنگسرای سرو واقع در منطقه ۶ شهرداری تهران و در ضلع شمالی پارک ساعی واقع شده و عملاً با فضای پارک ساعی که پارک خلوتی حساب میشه یکی هستش. کتابخانه دارای سه سالن مطالعه برای مردان است که روی هم حدود بیش از ۵۰ میز و ۱۰۰ نفر ظرفیت داره. به علت ساختار خاص پارک ساعی فعالیت‌های کتابخانه از بقیه فرهنگسرا جداست و کارهایی که در خود فرهنگسرا انجام میشه مزاحمتی برای کتابخانه ایجاد نمی‌کنه. به همین علت سالن مطالعه فضای ساکت، آرام و تمرکزی خیلی خوبی داره. از اونجا که سالن مطالعه فقط برای مطالعه در نظر گرفته شده و کارش از مخزن و فعالیت‌های کتابداری جداست هیچ نوع رفت و آمد اضافه‌ای هم به اون وجود نداره.

سالن مطالعه چشم انداز خوبی به فضای پارک ساعی داره و برای استراحت خیلی راحت میشه از فضای پارک استفاده کرد. یک کافی شاپ هم همونجا هست که برای خوردن قهوه و گذاشتن قرارهای کاری می‌تونه استفاده داشته باشه. نکته جالب سالن مطالعه اینه که یک فضای هر چند خیلی کوچک هم برای صرف ناهار در اون وجود داره که در روزهای سرد و بارانی نعمت بزرگی حساب میشه. ناگفته نمونه که در اونجا اینترنت ایرانسل هم خیلی خوب آنتن میده.

گفتم که کتابخانه سرو دارای فضای تمرکزی خیلی خوبیه ولی همین موضوع از یک زاویه دیگه باعث مشکل میشه. صحبت با تلفن در اونجا خیلی سخته. چون داخل سالن مطالعه نمیشه از تلفن استفاده کرد و برای بیرون اومدن باید از چند راه پله و راهرو رد بشی که باعث سختی کار میشه.

مشکل بعدی مربوط میشه به وضعیت صندلی‌ها. با اینکه بیشتر صندلی‌ها سالم هستند ولی چون تماماً چوبی هستند و از این هیچ نوع فومی در اونها استفاده نشده نشستن طولانی مدت روی اونها خیلی خسته‌کننده است.

مشکل سوم مربوط میشه به رفت و آمد. خیابان ولیعصر چند سالی هست که یک‌طرفه شده. از جنوب به شمال ماشین سواری می‌تونه بره ولی از شمال به جنوب فقط اتوبوس رو است. اتوبوس‌های شمال به جنوب خیلی دیر به دیر میان. گاهی اوقات باید ۱۵ دقیقه توی ایستگاه باشید تا اتوبوس بیاد تازه اون هم بیشتر وقتا پره و امکان سوار شدن نیست. این‌جور وقتاس که مجبورید به سمت خیابان وزرا پیاده روی کنید و از اونجا راهی به میدان آرژانتین یا میدان هفت تیر پیدا کنید.

پ.ن.۱: از دوست خوبم نوید کاشانی بابت معرفی این کتابخانه تشکر می‌کنم.

پ.ن.۲: از طریق جستجوی انگلیسی در سایت‌های خارجی با یک مرکز co working space در تهران آشنا شدم به اسم npsncenter که به علت دوری از مکان فعلی خیلی پیگیری نکردم. آدرس اونها حدود سید خندان هستش. ممکنه برای اونهایی که نزدیک حساب میشه مفید باشه.

پ.ن. ۳: فینوا یکی از مراکزی هستش که توی لیست بررسی من قرار دارند ولی علی الظاهر ظرفیتش تکمیل است.

فهرست مطالب سری «پیدا کردن محل کار عمومی»:

در انتها به عکس‌هایی از کتابخانه فرهنگ‌سرای سرو توجه کنید:

img_20161018_132848 img_20161018_132859 img_20161018_133218 img_20161018_134906 img_20161018_134940 img_20161018_135627 img_20161018_135721 img_20161018_135736

پیدا کردن محل کار عمومی: فرهنگسرای IT

در ادامه جستجو برای پیدا کردن مکان کار عمومی (co-working space) مناسب این بار به فرهنگسرای IT در منطقه ۱۱ تهران تقاطع خیابان کارگر جنوبی و خیابان جمهوری رفتم.فرهنگسرای IT یک ساختمان ۴ طبقه متشکل از آمفی تئاتر، بخش‌های اداری، چند کلاس برای برگزاری دوره‌های مرتبط با IT، کتابخانه و یک سری کاربری‌های دیگر است. بخشی که بشه از اون به عنوان فضای کاری عمومی استفاده کرده کتابخانه است. در مخزن کتابخانه سه میز بزرگ برای مطالعه وجود دارد. این میزها دسترسی خوبی به پریز برق دارند و تعداد و کیفیت صندلی‌ها مناسب است.

کتابخانه IT تقریباً اختصاصی IT است و پر است از کتاب‌های مرتبط با کامپیوتر، IT، برنامه‌نویسی و… کتابخانه دارای وای فای عمومی است که به عنوان اینترنت ذخیره می‌تواند مفید باشد. برخورد مسئولین کتابخانه خوب است و بخش مطالعه معمولاً دو یا چند مراجعه کننده دارد که بیشتر اوقات مشغول کار با لپ تاپ شان هستند. امنیت کتابخانه قابل قبول است. بیشتر اوقات می‌شود لپ تاپ را گذاشت و بیرون رفت.

اصلی‌ترین معضل کتابخانه IT همان معضل همیشگی تهران یعنی سر و صدای خیلی زیاد محیطی است. سر و صدای کتابخانه سه منشاء دارد. اول سر و صدای مراجعه کنندگان به کلاس‌های IT و مهدکودک طبقه پایین است. اکثر مراجعه کنندگان به کلاس‌های IT در سن کمتر از ۱۵ سال قرار دارند و خیلی‌ها هم با مادرهایشان مراجعه می‌کنند. پس طبیعتاً سر و صدای رفت و آمدی خیلی زیادی وجود دارد. چون نیمی از دیوارهای کتابخانه به شکل پارتیشن است این مشکل خیلی شدید است. منشاء بعدی سر و صدا مربوط است به فعالیت‌های خود کتابخانه که شامل مراجعین و تلفن‌های مسئولین کتابخانه است. البته این سر و صدا در برابر بقیه سر و صدا ها واقعاً کم است. منشاء سوم سر و صدا که خیلی هم قابل تحمل نیست سر و صدای چهارراه کارگر جمهوری است. چهارراهی که فرهنگسرا دقیقاً در نبش اون قرار گرفته. پنجره‌های دو جداره و درخت‌های مقابل فرهنگسرا مقدار کمی از این سر و صدا را می‌گیرند ولی به هر حال باز هم به هم زننده آرامش و تمرکز است خصوصاً غروب‌ها که ترافیک زیاد می‌شود.

دسترسی فرهنگسرای IT خوب است و با یک پیاده روی ده دقیقه‌ای از میدان انقلاب میشه به اون رسید. مراکز خدماتی نزدیک به اون از جمله رستوران‌ها و مراکز تهیه غذا هم خوب است. اگر استفاده کننده تمام وقت از فرهنگسرای IT باشید می‌توانید از وجود سرویس بهداشتی نسبتاً مناسب و مکان خلوت برای صرف ناهار (راهروی کم رفت و آمد) خوشحال باشید.

در مجموع فرهنگسرای IT خیلی بهتر از خانه فرهنگ حر است خصوصاً اگر تحمل هدفون تمام وقت برای حذف سر و صدای محیطی را داشته باشید. ساعت کار کتابخانه ۸ صبح الی ۶ بعد از ظهر از شنبه تا چهارشنبه و ۸ صبح الی ۲ بعد از ظهر در روزهای پنج شنبه است. در ادامه به چند عکس از کتابخانه و فرهنگسرای IT توجه کنید.

فهرست مطالب سری «پیدا کردن محل کار عمومی»:

farhang-sara-it-1 farhang-sara-it-2 farhang-sara-it-4 farhang-sara-it-3 farhang-sara-it-5 farhang-sara-it-6

مهاجرت از بلاگر به وردپرس اختصاصی

بالاخره محدودیت‌های شدید اینترنت (ایران) مجبورم کرد بی‌خیال بلاگر بشم و به وردپرس (اختصاصی) رو بیارم. وبلاگ من روی بلاگر بود ولی از custom domain استفاده می‌کرد. خود بلاگر بسته بود، کامنت‌هاش هم همین طور و بدبختی اخیر که در طول چند ماه اخیر خیلی اذیت کرد، بسته شدن کامل discuss بود. خوانندگان وبلاگ، به جز اون هایی که محدودیت‌های اینترنت ایران رو نداشتن، نمی‌تونستن کامنت بزارن یا کامنت‌های قبلی رو بخونن. به همین دلیل با همه مشکلاتی که داشتن host ایجاد می‌کنه مجبور شدم از بلاگر دل بکنم و به یک wordpress هاست شده منتقل بشم.

مهاجرت از بلاگر به وردپرس مشکلاتی با خودش داشت که موفق نشدم در یک زمان بندی معقول حلش کنم. از جمله عوض شدن url تمام پست‌های قبلی، منتقل نشدن کامنت‌هایی که از طریق دیسکاس اومده بودن، تبدیل tagهای بلاگر به categoryهای وردپرس و load نشدن بیشتر عکس‌ها.

ایشالا اونهایی که مسبب مشکلات اینترنت ایران هستند توجیه خیلی خوبی برای این محدودیت‌های شدید دارند.

پیدا کردن محل کار عمومی: خانه فرهنگ حر

به روز رسانی: پیدا کردن محل کار عمومی: فرهنگسرای IT

برای کسانی که گاهی اوقات روی پروژه‌های شخصی کار می‌کنند، بلاگ می‌نویسند، Freelancer هستند، به صورت remote کار می‌کنند یا به طور کلی نیاز به فضای آرامی برای کارهای تمرکزی دارند ولی دسترسی به دفتر کار مناسب ندارند، دسترسی به یک محل کار عمومی اهمیت زیادی دارد. این محل کار می‌تواند اتاقی در دانشگاه، خانه خلوت یکی از بستگان، بخشی از دفتر کار یکی از دوستان یا یک کتابخانه عمومی باشد. علی الظاهر در اروپای غربی و آمریکای شمالی و کشورهای مشابه فضاهای کاری عمومی وجود دارند که شما می‌تونید مثلاً یک میز یا یک اتاق از اون رو برای مدت چند روز، چند هفته یا چند ماه اجاره کنید. متأسفانه تا اونجا که من خبر دارم چنین امکانی در تهران و خیلی از شهرهای دیگه ایران وجود ندارد. کتابخانه، پارک، کافی‌نت و کافی‌شاپ تنها فضاهای عمومی در دسترس برای عموم مردم هستند. که البته هر کدام مزایا و معایب خودشون رو دارند.

در بعضی از کشورها استارتاپ‌ها و سرویس‌هایی برای اشتراک فضای قابل استفاده به عنوان فضای کار (دفتر کار، منزل ساکت و آرام و …) وجود داره. ولی فعلاً توی ایران از این سرویس‌ها به شکل فعال نداریم. نیازمندی‌های همشهری همیشه پر از آگهی اجاره اتاق کاری، سوییت و بخشی از دفتر وکیل و غیره هست ولی معمولاً کوتاه مدت اجاره نمیدن، فضای کار اصلاً تمرکزی نیست و اجاره اونها هم  به صرفه نیست. یک بار به یکی از این‌ها زنگ زدم و فهمیدم که میز منشی شرکتشون رو برای اجاره گذاشتن! کار در خونه هم مصیبت‌های خودش رو داره، از جمله حواس پرتی، قاطی شدن زندگی و کار، مزاحمت دو‌طرفه با اعضای خانواده و…

از اونجا که من هم گاهی اوقات از جمله افرادی به حساب میام که نیاز به فضای کاری عمومی دارند همیشه به دنبال این هستم که واقعاً بگردم ببینم میشه که چنین فضایی رو در تهران پیدا کرد یا نه. پارک و رستوران و کافی شاپ واقعاً برای کار کردن به‌خصوص در ساعات طولانی مناسب نیستند. پس نزدیک‌ترین گزینه برای من گزینه کتابخانه است. به همین علت گهگاه به کتابخانه‌هایی دو و اطراف سری می‌زنم ببینم که وضعیت چطوره.

یکی از اولین کتابخانه‌هایی که رفتم و سعی کردم از اونجا کارهام رو انجام بدم کتابخانه خانه فرهنگ حر واقع در میدان حر منطقه ۱۱ تهران است. کتابخانه محل کم رفت و آمدی است. داخل خود کتابخانه و مخزن و بخش مطالعه اون تعداد خیلی کمی مراجعه کننده داشت. مراجعه کننده‌های بخش‌های دیگه ساختمان هم از کتابخانه مجزا بودند و مزاحمت خاصی ایجاد نمی‌کنند. سالن مطالعه و مخزن جدا از هم جداست. سالن مطالعه پر از میز و صندلی برای مطالعه است و قبلاً مورد استفاده کنکوری ها بوده. به همین خاطر روی میزها پر از دست نوشته ‌های مربوط به کنکور است. میزها کوچک و صندلی ها چوبی ساده هستند و مناسب نشستن طولانی مدت نیستند. هر چند که کاربرد اصلی من سالن مطالعه است ولی خود کتاب‌ها هم برای من جالب بودند. به همین دلیل سری به مخزن زدم. کتاب‌های موجود عمومی بودند در همه زمینه‌ها، از تاریخ و فلسفه گرفته تا ادبیات و زبان انگلیسی و غیره.

پنجره‌های کتابخانه دو جداره هستند ولی چون مستقیماً رو به میدان پر رفت و آمد حر (تقاطع خیابان کارگر جنوبی و خیابان امام خمینی – سپه) باز می‌شوند بسیار پر سر و صدا است. صدای بوق و عبور و مرور ماشین‌ها و خودروها به طور مداوم و با شدت زیاد شنیده می‌شود. علاوه بر این به علت همین شلوغی به وضوح می‌شه بوی دود ماشین‌ها رو حس کرد. کتابخانه به علت نزدیکی زیاد به میدان حر، دسترسی راحت از بیرون و عبور و مرور افراد متفرقه از اونجا کمی حس نا امنی می‌دهد و آدم حس می‌کنه اونجا برای گذاشتن لپ تاپ و تجهیزات کمی نا امن است.
کتابخانه درست بالای خط دو متروی تهران قرار دارد و کمی قدیمی است. به همین علت لرزش و صدای مداوم عبور قطار از زیر مرکز به طور کامل حس می‌شود. هر دو دقیقه یک بار زیر پای آدم می‌لرزد. انگار که توی ایستگاه مترو نشسته باشی. صدای عبور قطار با آنکه از زیر زمین رد می‌شود شنیده می‌شود و باعث به هم ریختن تمرکز می‌شود.

از جمله ایرادات دیگر این کتابخانه کوچک بودن اونه. به همین دلیل جای زیادی برای استراحت، قدم زدن یا کار دیگه وجود نداره. پریز برق هم خیلی کم وجود داره.  در نزدیکی خود کتابخانه، مغازه، کافی شاپ، پیتزایی و امکانات مشابه وجود نداره و نیاز به کمی پیاده روی داره. این کتابخانه فقط روزهای فرد برای آقایان قابل استفاده هستش.

در مجموع جای مناسبی برای من نبود و بیش از یکی دو ساعت نتونستم اونجا بمونم. این تجربه مربوط به شهریور ۱۳۹۵ هستش. شما هم اگر تجربه مشابهی دارید لطفاً به اشتراک بگذارید.

فهرست مطالب سری «پیدا کردن محل کار عمومی»:

به چند عکس از کتابخانه توجه کنید.

ایجاد انگیزه در شرکت‌های تولید نرم‌افزار

به طور کلی شرکت‌های خصوصی در ایران نسبت به شرکت‌ها و ادارات دولتی مزایای مالی و غیر مالی کمتری می‌توانند فراهم کنند و همیشه از این جهت در فشار هستند. چون کارمندان شرکت خودشان را با کارمندان دولتی مقایسه می‌کنند و وقتی که می‌بینند مزایای کمتری دریافت می‌کنند دچار کم انگیزگی می‌شوند. این موضوع در رقابت داخلی شرکت‌های خصوصی هم وجود دارد. شرکت‌های کوچکتر معمولاً پرداختی کمتر نسبت به شرکت‌های بزرگ‌تر دارند. به همین دلیل کارمندان شرکت‌های کوچکتر به این فکر هستند که چطور می‌توانند شرکت‌شان را عوض کنند تا بتوانند مزایای مالی بیشتری به دست بیاورند. شرکت‌های تولید نرم‌افزار در ایران تقریباً به طور کامل خصوصی هستند و به همین دلیل اکثر آن‌ها هم با این مشکلات دست به گریبان هستند. خصوصاً اینکه کار در شرکت‌های نرم‌افزاری سختی‌های خاص خودش را هم دارد و با انگیزه نگه داشتن کارمندان فعلی و جذب کارمندان جدید سختی‌های خودش را دارد.
شرکت‌های مختلف راه حل‌های مختلف و توجیهات مختلفی برای جبران پرداختی‌های پایین‌تر از حد نرمال دارند. یکی از معروف‌ترین روش‌ها، باز نگه داشتن دست کارمندان در ساعت شروع و پایان کار است. به این ترتیب سختی کار کمی کمتر می‌شوند. یکی از دلایل شروع کار بیشتر شرکت‌های خصوصی در ساعت ۹ ( یک ساعت دیرتر از ادارات دولتی) همین باید باشد.
یکی از توجیهات شرکت‌های خصوصی در جبران مشکلات مالی این است که کارمند در شرکت خصوصی در حال یادگیری است، به عبارت دیگر هم کار می‌کند و هم یاد می‌گیرد. این توجیه بیشتر در کارمندانی اثر گذار است که علاقمند به یادگیری و رشد هستند. هر شرکتی هم نمی‌تواند مدعی چنین توجیهی باشد. شرکت‌هایی که به جای رهبر، رئیس دارند و شرکت‌های که در آن زیر دست احتمالاً بیشتر از بالا دست می‌داند از این قاعده مستثنا هستند.
شادابی محیط کار و کم بودن بروکراسی نیز یکی دیگر از شگردهای شرکت‌های خصوصی است. برخی از شرکت‌ها مدعی هستند که حالا که پرداختی به اندازه کافی بالا نیست در عوض جمع کاری خیلی شاداب و صمیمی است و به فرم یک خانواده است. شاید شرکت‌هایی را دیده باشید که همه همدیگر را از همان روز اول به اسم کوچیک صدا می‌زنند. این کار تاکیدی است بر صمیمیت موجود در شرکت‌های خصوصی. نبود جو زیرآب زنی و خبر بردن (به طور نسبی) در شرکت‌های خصوصی نسبت به محیط‌های دولتی نیز در راستای همین موضوع است. ساده بودن روال‌هایی مثل درخواست مرخصی نیز در همین راستا است.
جالب است بدانید در برخی شرکت‌های خصوصی، یکی از انگیزه‌های کارمندان خانم نبود اجبار به پوشیدن مقنعه به جای روسری و آزادی‌های این چنینی است. 
یکی دیگر از عوامل انگیزشی که در شرکت‌های تولید نرم‌افزار بسیار رایج و مهم است به نحوی که نبود آن یک عامل ضد انگیزشی مهم هم حساب می‌شود، استفاده از تکنولوژی‌های متنوع و به روز در انجام کار است. واقعاً چه کسی حاضر است در شرکتی که با زبان برنامه نویسی کوبول کار می‌کند استخدام شود و رزومه و آینده خودش را به خطر بیندازد؟ کارمندان شرکت‌های تولید نرم‌افزار دوست دارند علاوه بر دریافت حقوق، رزومه‌شان هم پر بار شود. اگر یک برنامه‌نویس در تیمی عضو باشد و در طول عضویتش موفق به یادگیری و استفاده از عملی از دو یا سه سکوی عمده تولید نرم‌افزار شود انگیزش خیلی بالایی پیدا خواهد کرد. این موضوع خصوصاً در مورد برنامه‌نویسان تازه کار صادق است. دنیای برنامه‌نویسی دنیایی پر تغییر است. اگر شرکتی بنا را بر این بگذارد که هیچ وقت تکنولوژی‌هایش را به روز نکند در جذب و نگهداری برنامه‌نویسانش به مشکلات زیادی بر خواهد خورد. مثال این‌طور شرکت‌های در ایران خیلی زیاد هستند. خلاصه اینکه اگر شرکتی پول به اندازه کافی ندارد بهتر است از این تکنیک هم استفاده کند. یعنی در پروژه‌های جدید از تکنولوژی‌های و زبان‌های برنامه‌نویسی جدیدتر و متنوع‌تر استفاده کند. نه فقط به این خاطر که آن‌ها امکانات و انعطاف پذیری بیشتری می‌دهند بلکه به این دلیل که در جذب برنامه‌نویسان جدید و حفظ برنامه‌نویسان فعلی تأثیر بالایی دارند.

یک آی تی کار خسته

احسان محسن پوریان از وبلاگ «یادداشت‌های وب نگار» که گرداننده یک شرکت IT است و به همین جهت همکار من محسوب می‌شود در نوشته‌ای از خستگی‌هایش و از ناراحتی‌هایش به عنوان یک «آی تی کار» گفته است. اصل مطلب را در وبلاگ خودش بخوانید و خلاصه‌ای از آن را در اینجا ببینید:

دویدن دنبال چاپ فاکتور، حق بیمه قرارداد، آه کشیدن دم اداره بیمه، گرفتن کد اقتصادی قدیم و ثبت نام کد جدید و شناسه ملی، سر درآوردن از قوانین جدید

وقتی مجبوری برای مشتری توضیج دهی که کار ما با کار طراح وب مغازه فتوکپی سرچهارراه متفاوت است

وقتی باید کارشناس ناظر که چندتا اصطلاح فنی رو نصفه فهمیده و برات ژست پروفسوری میگیره رو تحمل کنی و لبخند بزنی

وقتی چک ضمانتت رو نمیدن

وقتی می فهمی که این روزهای آخره آپ بودن سرویس بعد از پنج ساله و باید آخرین بک آپ رو بگیری و دکمه خاموش سرور رو بزنی

وقتی اسناد مطالعاتی پروژه کنسل شده رو لای زونکن ها پیدا میکنی

وقتی پروژه لجن مال میشه. وقتی این باگ لعنتی پیدا نمیشه. وقتی بی دلیل کانکت نمیشه، وقتی دانلود نمیشه، وقتی پینگ یکی در میونه، وقتی سیستم بالا نمیاد، وقتی پابلیش نمیکنه، وقتی درایو رو نمیشناسه، وقتی باید از اول بنویسی، وقتی ساختار جداول تغییر میکنه

وقتی نمیشه بگی این توی قرارداد نبود!

اول خواستم زیر نوشته خودش کامنت بگذارم اما خودم هم خیلی از این دردها را حس کرده‌ام ترجیح دادم در وبلاگ خودم به اون جواب بدم.

جانا سخن از زبان ما می‌گویی!

یکی از ریشه‌های اصلی مشکلات شرکت‌های IT ضعیف بودن بخش خصوصی در ایران است. دیگر بخش‌ها از چاپ و بسته‌بندی بگیر تا کارگاه‌های کوچک و بزرگ تولید قطعات صنعتی هم با مشکلات مشابهی دست و پنجه نرم می‌کنند. خیلی‌ها به علت مقرون به صرفه نبودن تولید و خدمات یا کیفیت کارشان را به شدت پایین آورده‌اند یا تولید را تعطیل و شروع به واردات کرده‌اند.

اگر بخش خصوصی اینقدر ضعیف و ناپخته نبود و اگر آموزش‌های دانشگاهی و آموزش‌های آزاد اینقدر ناکارآمد نبودند می‌شد امور بیمه و مالیات را با «قیمت مناسب» به موسسات مرتبط برون سپاری کرد یا اقلاً این که قوانین اینقدر ساده می‌شدند که برای یک واحد کسب و کار کوچک دست و پا گیر نشوند. شاید حتی متخصصین و کارآفرینان به جای یاد گرفتن دروس بی کاربرد دانشگاهی می‌توانستند حسابداری و مالیات و بیمه یاد بگیرند تا کار خودشان را راه بیندازند.

یکی از کارهایی که می‌شود کرد گسترش شبکه ارتباطی و اشتراک تجارب بین همکاران است. شرکت‌های مشابه ما و شما هم قبلاً این خوان‌ها را گذرانده‌اند. آنها هم تجاربی دارند که اگر با دیگران به اشتراک بگذارند بقیه سختی کمتری متحمل می‌شوند. وقتی که تجارب خودم را با تجارب افرادی مثل شما مقایسه می‌کنم متوجه می‌شوم که بخش زیادی از مسیر ما مشترک است. شاید اگر تجربه‌های قبلی شما را می‌دانستم آنها را دوباره تجربه نمی‌کردم و از راه ساده‌تری به مقصود می‌رسیدم. یا حتی شاید با شما یا یک نفر مثل شما شریک می‌شدم و از مزیتی که شما قبلاً به دست آورده بودید استفاده می‌کردم.

یکی از دوستان همکار چند وقت پیش پیشنهاد داده بود شرکت‌های IT کوچک دور همی بگذارند. مثلاً یک روز در هفته را نهار با هم باشند و از این طریق تجاربشان را در اداره شرکت، جذب نیرو، گرفتن پروژه، پشتیبانی مشتری و غیره با هم به اشتراک بگذارند. از این طریق حتی شاید بشود اشتراک منابع هم انجام داد. مثلاً شما یک نیروی گرافیست دارید که ده درصد وقتش خالی است. آن را می‌توانید به شرکت همکارتان بدهید. یا شما می‌توانید از فضای اداری خالی آنها یا لیست بیمه آنها استفاده کنید. پیشنهاد دوستان این بود که شرکت‌های IT که محصول مشابه دارند در این دور همی ها شرکت نکنند تا نگرانی بابت لو رفتن اطلاعات مشتری‌ها یا اطلاعات محصول به وجود نیاید. چند وقت پیش هم نصر تهران چنین گردهمایی را البته در سطح همه شرکت‌های IT گذاشته بود.

اگر بخواهم رو راست باشم بخشی از مشکل هم به خودمان بر می‌گردد. خود ماه گاهی اوقات در انتخاب روش مدیریت پروژه یا در انتخاب تکنولوژی اشتباه می‌کنیم. از روش‌های سنگین استفاده می‌کنیم یا ابزار نامناسبی را انتخاب می‌کنیم. این طوری هم پروژه بیش از حد طول می‌کشد و هم پشتیبانی آن سخت‌تر می‌شود. گاهی اوقات هم انتظار داریم مشتری زیبایی کد ما را بفهمد در حالی که او از محصول ما انتظار کارایی دارد.

یک مشکل دیگری هم که وجود دارد این است که مشتری‌ها اطلاعات کافی از IT ندارند و به پختگی لازم نرسیده‌ند. بخشی از این ناپختگی را خود ITکارها می‌توانند اصلاح کنند. ما می‌توانیم با برگزاری کارگاه‌ها و انتشار مقاله‌ها باعث بشویم اطلاعات مشتری‌های زیاد بشود و راحت‌تر بتوانند کار طراحی وب یک designer حرفه‌ای را از design مغازه فتوکپی سر چهار راه تشخیص دهند. مشتری‌ها و کارفرماها در تشخیص اعتبار شرکت‌های IT مشکل دارند. برای آنها سخت است که تشخیص دهند فلان شرکت یا شخص این کاره است ولی دیگری نه. شاید لازم باشد روی برند سازی و پارتنرشیپ شرکتی وقت بیشتری صرف کنیم.

آخرین نکته این که اسفند کلاً ماه خستگی است! انشاا.. فروردین با انرژی بیشتری پیش خواهیم رفت.

انتخاب پلتفرم توسعه نرم‌افزار بر اساس وضعیت بازار کار

آیا می‌خواهید یک پروژه نرم‌افزاری انجام دهید؟ آیا می‌خواهید پروژه را به افراد دیگری Outsource کنید؟ آیا می‌خواهید یک تیم برای انجام یک سری پروژه جمع کنید؟ حالا می‌خواهید برای این پروژه یک تکنولوژی و زبان برنامه‌نویسی مناسب انتخاب کنید؟ اگر معیارتان فقط مسائل فنی و امکانات فنی platform مقصد است دسته نگه دارید و یک بار دیگر فکر کنید خصوصاً اگر پروژه مورد نظر بلند مدت یا حیاتی نیست.

فقط مشخصه‌های فنی نیستند که نشان می‌دهند پلتفرم مد نظر مناسب است یا نه. بازار کار هم خیلی مهم است. باید از وجود تعداد کافی و قیمت مناسب developer در بازار و حجم تجارب آن‌ها نیز مطمئن بود. اگر در بررسی‌ها به این نتیجه برسید که Java پلتفرم خیلی بهتری است ولی تعداد برنامه‌نویسان آن یک دهم برنامه‌نویسان PHP و دستمزد آن‌ها دو برابر است چه کار می‌کنید؟ بهتر نیست سراغ پلتفرم‌های رایج‌تری مثل PHP بروید ولی در عوض دستتان در Outsource یا آرایش تیم باز باشد و هزینه نیروی انسانی کمتری هم متحمل شوید؟

پس اگر تا این لحظه با من هم عقیده شده‌اید که بازار کار به اندازه مشخصات فنی مهم است پس پیشنهاد می‌کنم که اصلاً بررسی انتخاب پلتفرم را برعکس انجام دهید. یعنی به جای اینکه ببینید آیا پلتفرم مورد نظر امکانات فنی کافی، انعطاف پذیری مناسب، سرعت پاسخگویی بالا و غیره دارد یا نه، بررسی را از بازار کار آن شروع کنید. ببینید developer برای کدام تکنولوژی بیشتر پیدا می‌شود، هزینه انجام پروژه یا استخدام در کدام گروه‌ها کمتر یا بیشتر است و قس علی هذا. بررسی بر عکس جنبه فنی کمتری داشته و نسبتاً راحت‌تر است.

در بررسی برعکس، مراجعه به بازارهای انجام پروژه و آگهی‌های استخدام و بررسی معیارها و دستمزدها نکته کلیدی مسأله است. برنامه‌نویس‌های contractor یا به قولی freelancerها را از جاهای مختلفی می‌شود پیدا کرد. بسیاری از آن‌ها وب‌سایت و وبلاگ دارند یا در سایت‌هایی مثل پونیشا، IranPHP و WebHostingTalk فعالیت می‌کنند. اخیراً از سایت لینکدین هم می‌توان contractorهای خوبی پیدا کرد. شبکه دوستان و آشنایان هم کما فی السابق روش رایجی برای پیدا کردن freelancer است. از یک سری جاهای دیگر هم می‌توان وضعیت امکانات موجود را بررسی کرد. مثلاً از فهرست درگاه‌های آماده جهان پی می‌توان فهمید که کدام تکنولوژی‌ها و نرم‌افزارها دارای منابع بیشتری هستند. سایت‌هایی مثل IranTalent و نیازمندی‌های روزنامه همشهری نیز تا حدودی رو می‌کند که برنامه‌نویسان کدام تکنولوژی‌ها بیشتر پیدا می‌شوند. یادتان باشد در این مرحله می‌خواهیم از وضعیت بازار کار متوجه شویم که کدام تکنولوژی و زبان برنامه‌نویسی برای انجام پروژه ما بهتر است. فعلاً برای انتخاب شخص یا اشخاص developer فرصت داریم.

برای آشنایی بیشتر با این مدل بررسی سایت پونیشا را ببینید. در بخش «فهرست پروژه های انجام شده» در تاریخ امروز ۹۴٫۱۱٫۲۰ می‌توانید ببینید که تقریباً همه پروژه‌های وب با PHP انجام شده‌اند. تنها چند مورد انگشت شمار با ASP.NET انجام شده‌اند. جالب است که به قیمت‌ها هم نگاهی بیندازید. اگر به آگهی‌های نیازمندی‌های همشهری مراجعه کنید می‌بینید که تنوع تکنولوژی خیلی بالاتر است. همه PHP هست، هم .Net و هم جاوا. اگر از شبکه دوستان و آشنایان هم استفاده کنید می‌توانید بفهمید که نسب contractorهای پلتفرم‌های مختلف به هم چطور است و سطح دستمزدها چطور است. فراموش نکنید اگر بتوانید Remote کار کنیدتنوع قیمتی بالاتری نیز در اختیار خواهید داشت.

راه اندازی وبلاگ انگلیسی

مدت‌ها بود که دوست داشتم وبلاگ نویسی به زبان انگلیسی و برقراری ارتباط با برنامه‌نویسان و استارتاپ دوستان غیر ایرانی را تجربه کنم. هفت ماه پیش خیلی جدی‌تری به این موضوع فکر کردم. تصمیم گرفتم یک وبلاگ انگلیسی راه بیندازم و شانسم را در آن امتحان کنم. وبلاگ را خیلی سریع با استفاده از وردپرس ایجاد کردم ولی چون مطمئن نبودم که اولین تجربه وبلاگ نویسی به زبان انگلیسی چطور خواهد بود، آن را عمومی نکردم. با خودم تصمیم گرفته بودم هر وقت توانستم ده مطلب به زبان انگلیسی منتشر کنم آن موقع فعالیت در این وبلاگ را عمومی کنم. اکنون آن روز فرا رسیده است. امروز دهمین مطلب را منتشر کردم. اگر به مطالب انگلیسی من علاقه‌مند هستید آدرس زیر را ببینید:

http://weblog.afsharm.com/

انگلیسی نوشتن من خیلی خوب نیست. ولی امیدوارم بتوانم آن را به تدریج بهبود دهم. در وبلاگ انگلیسی بیشتر راجع به موضوعات فنی برنامه‌نویسی و تولید نرم‌افزار می‌نویسم. کمی هم راجع به استارتاپ و شاید هم مقداری شخصی در آن بنویسم. در همین راستا تلاش می‌کنم پروفایلم در لینکدین را به طور کامل انگلیسی کنم و به روز رسانی‌هایی که در آنجا انجام می‌دهم را هم به زبان انگلیسی منتشر کنم.

پایتون، نود یا ریلز؟ کدام یک در شرکت‌های ایرانی بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند؟

زمان خیلی زیادی است که بازار کار توسعه نرم‌افزار در ایران عمدتاً منحصر به دات‌نت، جاوا و PHP است. با این وجود چند سالی هم هست که این انحصار در حال شکسته شدن است و پلتفرم‌های جدیدتری در حال ورود به شرکت‌های ایرانی و خارجی هستند. عمده این پلتفرم‌ها که گهگاه اسمشان را در ایران نیز می‌شنویم عبارت هستند از Node.js و Ruby/Rails و Python. هر توسعه‌دهنده یا تیم توسعه نرم‌افزاری باید بتواند میزان حضور و موفقیت آن‌ها را ارزیابی کند تا بتواند برای آینده کاری خود یا برای آینده تیم توسعه نرم‌افزار خود برنامه‌ریزی مناسبی انجام دهد.
البته مدتی است که در حال ارزیابی فنی هر کدام از سه پلتفرم Node.js و Ruby/Rails و موارد مشابه هم هستم. اما فقط مسائل فنی و قابلیت‌های پلتفرم نیست که در تصمیم‌گیری مؤثر هستند بلکه وضعیت بازار هم باید سنجیده شود. امروز (۲۲ دی ۱۳۹۴) سعی کردم از چند منبع مختلف بررسی کنم که وضعیت آماری سه پلتفرم اصلی Node.js و Ruby/Rails و Python در ایران چطور است.
بخش آگهی استخدام سایت StackOverflow که به تازگی پر از آگهی استخدام‌های ایرانی شده است:
فقط دو آگهی که هر دو مربوط به Python هستند. اینجا و اینجا را ببینید.
بخش استخدام برنامه‌نویس سایت نیازمندی‌های همشهری:
سه آگهی مرتبط با پایتون. اینجا، اینجا و اینجا را ببینید.
دو آگهی مرتبط با Node.js در اینجا و اینجا.
آگهی‌های پراکنده که در لینکدین دست به دست می‌شوند:
یک آگهی مربوط به پایتون در اینجا.
سایت Iran Talent فاقد هر گونه آگهی مرتبط به سه پلتفرم مورد بررسی.
در مجموع ۶ آگهی مربوط به پایتون، ۲ آگهی مربوط به Node.js و هیچ آگهی مربوط به Rails/Ruby است. خیلی جالب است که در آمریکا/اروپا استفاده از Ruby/Rails رواج خیلی زیادی دارد ولی در ایران هیچ خبری از آن نیست. این موضوع کمی عجیب است و نیاز به فکر کردن بیشتری دارد. آیا واقعاً انتخاب پایتون از سوی این شش شرکت و شرکت‌های مشابه کار درستی است؟ نزدیک‌ترین حدس من این است که پایتون یک زبان دانشگاهی است و بیشتر شرکت‌های مربوط به آن جوان و تازه تاسیس هستند. پس ممکن است به خاطر تازه فارغ التحصیل بودن اعضای شرکت‌ها باشد که میل به پایتون اینقدر زیاد باشد. به هر حال دلیل هر چه که باشد نتیجه‌گیری این می‌شود که در حال حاضر پایتون و جانگو بیشترین طرف دار را در بین این چند شرکت نمونه دار هستند (به نسبت Rails و Node.js).

بازار Outsource و کنفرانس کیف

سالهاست که پروژه‌های توسعه نرم‌افزار و IT از کشورهایی مثل آمریکا به مناطق ارزان قیمت‌تری مثل هند، اروپای شرقی و جنوب شرق آسیا Outsource می‌شود. Outsource منبع درآمد مناسبی برای کشورهای انجام دهنده است. در ایران هم برخی شرکت‌های به طور آشکار و غیر آشکار در این کار دست دارند. این مدل کاری علاقمندان زیادی در ایران دارد و خیلی‌ها دوست دارند بدانند چطور می‌شود که ایران هم مثل کشورهایی مثل هند و اوکراین بتواند درصد قابل قبولی از این market را سهم خود کند.

آن طور که از دور می‌شود فهمید رده‌بندی شرکت‌های Outsource به صورت کشوری انجام می‌شود. یعنی مثلاً کیفیت کار شرکت‌های ویتنامی با کیفیت کار شرکت‌های ترکیه‌ای مقایسه می‌شود. در market فعلی (دسامبر ۲۰۱۵) هند یکی از قدیمی‌ترین‌ها و معروف‌ترین مقاصد Outsource حساب می‌شود. از آن طرف اروپای شرقی و به‌خصوص اوکراین به عنوان با کیفیت‌ترین مقصد Outsource شناخته می‌شود. خیلی جالب است که اوکراین که زبان غیر انگلیسی دارند، Timezone آن‌ها مثل Timezone ما اختلاف خیلی زیادی با ساعات رسمی آمریکا دارد و در این چند ساله درگیر جنگ با روسیه هم بوده است و از لحاظ سنتی در بلوک شرق و در تقابل با غرب قرار دارد چطور می‌تواند بهترین مقصد Outsource برای صنعت IT و Software Development آمریکا باشد؟

جواب دادن به این سوال نیاز به بررسی تاریخچه Outsource در آمریکا و اوکراین و بررسی خیلی پارامترهای دیگر دارد و کار ساده‌ای نیست. اما شاید کنفرانسی که اخیراً در کیف پایتخت اوکراین برگزار شد بتواند دید خوبی به ما بدهد که وضعیت فعلی آن‌ها و کلاً بازار Outsource چطور است؟ نام این کنفرانس Outsource People 2015 است و در ۲۳ و ۲۴ اکتبر ۲۰۱۵ برگزار شد. کنفرانس به طور کامل به موضوع Outsourcing Software Development اختصاص داشت. در این کنفرانس دو روزه که به طور هم‌زمان در سه سالن برگزار می‌شد بیش از ۵۰ ارائه و چند میزگرد ارائه گردید. آیتم‌ها در دسته‌بندی‌های Business Strategy و Sale & Marketing و Project Management و موضوعات مختلفی ارائه شدند. مثل:

  • ارتباط شرکت‌های IT با دولت‌ها
  • مصاحبه با متخصصین

  • فروش سرویس‌های QA

  • استفاده از Agile

  • تجارت دیجیتال در بازارهای غربی

  • فروش سرویس‌های IT به شرکت‌های Silicon Valley

  • گرایش‌های فروش و بازاریابی در ۲۰۱۶

  • مدیریت تعطیلات

  • مشتری ایده‌آل

  • برند سازی در بازار Outsource

  • انگیزه دهی به مشتریان

  • کی از اسکرام استفاده کنیم کی نکنیم؟

  • Outsource بکنیم یا نکنیم؟

  • نکات مهم در کار با مشتریان آمریکایی

  • راه‌های اشتباه در مدیریت ارتباط با مشتریان

  • تجربه Outsource در کار مسافرت و مهمانداری

  • چطور مشتریان بریتانیایی پیدا کنیم؟

  • مدیریت بحران در یک شرکت IT

  • ویزای کار آمریکا برای کارکنان بخش IT

  • بهبود حضور در بازارهای غربی

  • از Outsource تا خلاقیت

  • اقتصاد یک شرکتIT

  • چرخه‌های فروش میان فرهنگی

  • مطالعه موردی پرورش متخصص در صنایع خودروسازی و سلامتی

  • بازاریابی شرکت‌های IT اوکراینی در اروپای شمالی

  • ایجاد روابط مطلوب در تیم‌های دورکاری

  • تجارت Big Data چقدر بزرگ است؟

  • IoT و فرصت‌های ناشی از آن در بازار IT

ارائه دهندگان از کشورهای مختلفی از جمله آمریکا، اوکراین، هند و… حضور داشتند. لطفاً جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب‌سایت کنفرانس به آدرس http://outsource-people.com/en مراجعه کنید. به امید حضور بیشتر اشخاص، تیم‌ها و شرکت‌های ایرانی در بازار جهانی Outsource.