عادت نکردن

خودمان را به زور عادت می‌دهیم که عادت نکنیم. به Browserها عادت نکنیم و هر وقت لازم شد از Firefox به Chrome سویچ کنیم. به OSها عادت نکنیم و از ویندوز به لینوکس و از لینوکس به ویندوز مهاجرت کنیم. حتی اگر لازم شد روزها با لینوکس و شب‌ها با ویندوز کار کنیم. به IDEها عادت نکنیم، یک وقت‌هایی از Visual Studio full version و یک وقت‌هایی از Sublime و VS Code و بعضی وقت‌ها هم از Notepad استفاده کنیم. به پلتفرم‌ها عادت نکنیم، بعضی وقت‌ها با ASP.NET توسعه بدهیم و بعضی وقت‌ها با ASP.NET Core و بعضی وقت‌های دیگر با جانگو و ریلز و حتی اسکالا.

 

به آدم‌ها عادت نکنیم، امروز با این دوست باشیم و دل نبندیم و فردا روزی که این دوستمون ویزای Permanent Resident دستش رسید و ارتباطمون محدود شد به فقط اینترنت، دوست دیگه‌ای پیدا کنیم. به شرکت‌ها عادت نکنیم، امروز در شرکت «نرم‌افزار گستران» باشیم و فردا به شرکت «برنامه نویسان قرن ۲۱» برویم چون که خود شرکت‌ها هم مدام در حال عادت نکردن هستند. به مشتری‌ها عادت نکنیم.امروز با مشتری «الف» کار کنیم و فردا که «الف» حوزه کاری‌اش را عوض کرد و به صنف واردات/صادرات رفت به دنبال مشتری جدیدی بگردیم که ایده استارتاپی‌اش خواب آرام را ازش گرفته.

©عکاس: میلاد فکوریان/ منبع عکس رنگیتر
©عکاس: میلاد فکوریان/ منبع عکس رنگیتر

عادت نکنیم به هزار چیز خوب و بد دیگر. درست است که زور زدن به عادت نکردن باعث می‌شود که آرامش روحی از دست برود. ولی خوب هر چه که به این دنیا نگاه می‌کنم می‌بینم که این دنیا، دنیای عادت نکردن است، دنیای تغییر دائم است. هیچ می‌دانستید که چند سال قبل (دقیقاً سیصد میلیون سال قبل) بخش‌های مختلف ایران امروزی جزیی از قاره‌های دیگر بودند و هزاران کیلومتر از هم فاصله داشتند و تهران بندری در ساحل اقیانوس بوده و اصفهان و شیراز پنج هزار کیلومتر با هم فاصله داشتند؟ می‌بینید که حتی وضعیت جغرافیایی هم مدام در حال تغییر است. بنا به همین موضوع است که عادت نکردن هارمونی بیشتری با جهان اطراف ما دارد هر چند که سخت باشد. شاید در همین راستا باشد که چارلز داروین دوست عزیز و شجاعمان می‌گوید It is not the strongest of the species that survive, nor the most intelligent, but the one most responsive to change.

 

حالا که این همه راجع به تغییر فکر کردید، شما را به نژاد و مذهب‌تان قسم می‌دهم که اگر در کار توسعه نرم‌افزار و IT و به طور کلی تکنولوژی هستید کمی challenge برای خودتان درست کنید و چیزهای جدید را امتحان کنید. خصوصاً اگر اهل ویندوز و دات‌نت هستید کمی هم تلاش کنید تا لینوکس، جانگو، ریلز، نود و حتی php و جاوا یاد بگیرید. آماده تغییر باشید در غیر این صورت غافل گیر می‌شوید. یک دفعه یک نفر پنیر شما را می‌دزد و اون وقت پشیمانی فایده‌ای ندارد. موتوا قبل ان تموتوا.

 

پینوشت ۱: دیشب هارد لپ‌تاپ ام به طور قطعی از کار افتاد و من در فکرم که فقط هاردش رو عوض کنم یا اینکه کلاً یک لپ تاپ جدید بخرم. خود لپ‌تاپ با اینکه spec خوبی داره و ظاهرش سالمه ولی پنج ساله که کار می‌کنه و به نوعی کهنه به حساب میاد.

 

پینوشت ۲: در طول یکی دو سال اخیر با تعداد قابل توجهی آدم و گروه مختلف صحبت کردم که مزایای استفاده از پلتفرم‌های سبک‌تر و به روز تر در توسعه نرم‌افزار را قبول دارند ولی ترس از کمبود برنامه‌نویس در پلتفرم مورد نظر آن‌ها را مجبور کرده در همان دات‌نت (یک زمانی دلفی و VB6 و فاکس پرو) بمانند و هیچ تغییری در پلتفرم جاری ندهند. جالبه که همین برنامه‌نویس‌های «غیر قابل تغییر» مدعی ایران خودرو و سایپا می‌شوند که چرا پنجاه ساله که فقط پیکان و پژو و پراید تولید می‌کنند.

ترافیک تهران و…

ترافیک تهران سال به سال بیشتر می‌شود و راه‌های فرار از آن هر سال تنگ‌تر می‌شود. با وجود آنکه هر از چند گاهی خط جدید مترو، تونل جدید، پل جدید یا اتوبان جدید ساخته می‌شود ولی در مجموع به جای کاهش ترافیک شاهد افزایش اون هستیم. انگار که هر وقت ظرفیت جدیدی به این شهر اضافه می‌شه با فاصله خیلی کوتاهی ظرفیت پر می‌شه و تازه از قبل هم شلوغ‌تر می‌شه.

مردم نسبت به سال‌های قبلی خیلی بیشتر از ماشین شخصی استفاده می‌کنند و تمرکز بالای سیاسی، تجاری، صنعتی، بیمارستانی و دانشگاهی تهران هر سال افراد بیشتری را تشویق به مهاجرت می‌کنه، توسعه خیلی کند حمل و نقل عمومی هم مزید بر علت شده و باعث شده خیابان‌ها و اتوبان‌های تهران لبریز از ماشین شده و به حالت قفل برسند.

ترافیک در روزهای سرد سال یعنی پاییز و زمستان خیلی بیشتر از بهار و تابستان است. یک وقت‌های به‌خصوصی مثل مهر یا اسفند که عملاً قفل می‌شود. در وقتی مثل آبان‌ماه ۱۳۹۵ عبور از یک مسیر ۱۵ کیلومتری (مثل انقلاب تا سعادت آباد یا پونک تا هفت تیر) در زمان غروب، به طور میانگین یک ساعت و ده دقیقه زمان می‌بلعد. مسیری که در یک روز کم ترافیک تابستانی ۲۵ دقیقه وقت می‌خواهد. زمان تلف شده در ترافیک چنین مسیری گاهی به یک ساعت و چهل دقیقه هم می‌رسد.

از آنجا که بیشتر مردم در اوج ترافیک صبح گاهی به محل کارشان می‌روند و در اوج ترافیک عصر هم بر می‌گردند، میانگین زمان رفت و برگشت در مسیرهای معمول داخل تهران بیش از دو ساعت و گاهی اوقات تا سه ساعت هم می‌رسد. حالا برای نجات این زمان مفید راهی هست؟ آیا ترافیک قابل عادت کردن هست؟ گیرم که پشت فرمان سری به تلگرام
زدیم و چند تا پادکست یا آهنگ هم گوش دادیم ولی وقتی که به مقصد رسیدیم احساس خستگی نداریم؟ احساس نمی‌کنیم که ضرر زمانی خیلی بزرگی کرده‌ایم؟ نبود جای پارک و طرح‌های ترافیک و زوج یا فرد را هم اضافه کنید تا بفهمید رفت و برگشت بین خانه و محل کار چقدر زجر آور است.

سال‌هاست که در تهران از یک راه حل جایگزین برای غلبه بر مشکل ترافیک، نبود جای پارک، طرح ترافیک، طرح زوج یا فرد و حمل و نقل عمومی ضعیف استفاده می‌شود. این راه حل راه ساده‌ای نیست و توسط هر کسی قابل استفاده نیست. خطرات زیادی دارد و منتقدان اون خیلی زیاد هستند. استفاده کنندگان از این راه حل همیشه به چشم افراد خلاف قانون و آدم‌های کوچه خیابانی دیده می‌شوند. ولی وقتی راه دیگری نیست چه باید کرد؟

اسم این راه حل موتور سیلکت است. وسیله‌ای خطرناک و پر تصادف که نه حفاظتی در برابر گرما دارد نه حفاظتی در برابر سرما. اما در عوض یک مزیت عالی دارد و آن هم این است که کوچک است و از مسیرهای مختلف توانایی حرکت دارد. البته مزیت دیگری هم دارد آن هم ارزانی هشتاد درصدی نسبت به خودروهای بازار است. مزیت اول آنقدر
با‌ارزش است که بعضی مردم را تشویق به خرید موتور سیلکت هم قیمت ماشین می‌کند.

آیا می‌دانستید تعداد تقریبی ماشین‌ها و موتور سیکلت‌های تهران تقریباً با هم برابر است و از هر کدام سه تا چهار میلیون دستگاه در تهران وجود دارد؟

اگر روزی تصمیم گرفتید موتور سوار شوید قانون را رعایت کنید، خلاف جهت حرکت نکنید، چراغ قرمز رو رد نکنید، توی پیاده رو نرید، الکی گاز ندید، لای ماشین‌ها مارپیچ نرید، موتور نازنین‌تون را همیشه از لحاظ فنی سالم نگه دارید و همیشه کلاه ایمنی و لباس مناسب به تن داشته باشید.

اگر هم از ماشین استفاده می‌کنید حواستون به موتوری‌ها باشه. موتور وسیله کوچیکی است و بعضی وقت‌ها به سختی دیده می‌شه. تعادلش زود به هم می‌خوره و ترمز گرفتنش سخته. موتور سوار ها خیلی آسیب‌پذیر هستند چون حفاظی در طرفین اونها وجود نداره.

فراموش نکنید که همه موتوری‌ها خلاف قانون و بی‌ادب نیستند. کم نیستند موتوری‌های مؤدب و اهل رعایتی که قبل از خط عابر پیاده توقف کامل می‌کنند تا مردم بدون ترس و نگرانی با خیال راحت از عرض خیابان عبور کنند.

motor-savin
motor-savin

مطالب دو سایت hassas-computer.com وpedal.ir مرتبط با موتور هستند و خواندن اونها مفید است.

سایت bazreza.com اقدام به فروش اینترنتی موتور می‌کند ولی قبل از خرید حتماً راجع به اون تحقیق کنید.

بعد از خرید موتور و قبل از صدور سند باید اقدام به تهیه بیمه کنید. تصور عمومی اینه که بیمه موتور در شرکت‌های مختلف تفاوت زیادی با هم داره. ولی این‌طور نیست. قیمت بیمه برای یک موتور ۱۲۵ سی سی بین ۲۷۳ تا ۲۸۵ در بیمه‌های مختلف است (ابتدای آبان ۱۳۹۵). البته بعضی بیمه‌ها مثل بیمه رازی با موتور سر و کار بیشتری دارند.